Page of ms. P: 102R განვიდა იაკობ ჯურღმულისა მისგან ფიცისა და წარვიდა ქარანდ.
და მიემთხჳა ადგილსა და დაიძინა მუნ, რამეთუ დაჰვიდოდა მზჱ. და მოიღო ლოდი ლოდთაგან მის ადგილისათაჲ და დაიდვა სასთუნალ მისა და დაწვა მას ადგილსა.
და ჩუენებასა იხილვიდა: და აჰა ესერა კიბენი აღმართებულნი ქუეყანით, რომლისა თავი მიწდომილ იყო ცადმდე, და ანგელოზნი ღმრთისანი აღვიდოდეს და გარდამოვი დოდეს.
ხოლო უფალი დამკჳდრებულ იყო მას ზედა. და ჰრქუა: მე ვარ უფალი ღმერთი აბრაჰამისი, მამისა შენისაჲ, და ღმერთი ისაკისი. ნუ გეშინინ! ქუეყანაჲ ეგე, რომელსა გძინავს, შენ მიგცე და ნათესავსა შენსა.
და იყოს ნათესავი შენი ვითარცა ქჳშაჲ ზღჳსაჲ და განვრცნეს ზღუადმდე Page of ms. P: 102V და ჩრდილოდ და ბღურად და აღმოსავალად. და იკურთხეოდიან შენდამი ყოველნი ტომნი ქუეყანისანი და ნათესავისა შენისა მიმართ.
და აჰა მე შენ თანა ვარ, ვიდრეცა ხჳდოდი. და მოგაქციო შენ ამასვე ქუეყანასა, რამეთუ არა დაგიტეო, ვიდრე არა ვყო მე ყოველი, რაოდენსაცა-იგი გეტყოდე შენ.
და განიღჳძა იაკობ ძილისა მისგან და თქუა:
... ვითარ საშინელ არს ადგილი ესე! არა არს ესე სხუა, გარნა სახლი ღმრთისაჲ, და ესე არიან ბჭენი ცისანი.
და აღდგა იაკობ განთიად და მოიღო ლოდი იგი მუნ, რომელი დაედვა სასთუნლად, და დაასხა ზეთი თავსა მის ლოდისასა.
და უწოდა სახელი ადგილსა მას სახლი ღმრთისაჲ, რამეთუ ულამაოს იყო სახელი პირველად ქუეყანისაჲ მის.
და ილოცა ლოცვაჲ იაკობ და თქუა: უკუეთუ იყოს ღმერთი ჩუენ თანა, დამიცვეს მე გზასა ამას, რომელსა მე მივალ, და მცეს მე პური საჭმლად და სამოსელი შემოსად.
და მომაქციოს მე ცოცხლებით სახლსა მამისა ჩემისასა, და იყოს უფალი ღმრთად ჩემდა.
და ლოდი ესე, რომელი აღვდგი ძეგლად, იყოს სახლად ღმრთისა ჩემისა და ყოვლისაგან, რაოდენი-რაჲ მომცეს მე, ათეული მიგცე შენ.
