ხოლო ორნი იგი ანგელოზნი მივიდეს სოდომად მიმწუხრი. და იხილნა ლოთ ანგელოზნი იგი, აღდგა და მიეგებვოდა და თაყუანის-სცა მათ პირსა ზედა თჳსსა ქუეყანასა ზედა.
და ჰრქუა მათ: აჰა, უფალნო, მოაქციეთ კარვად მონისა თქუენისა და დაიბანენით ფერჴნი თქუენნი და ცისკარს აღიმსთუეთ და წარემართენით გზასა თქუენსა მშჳდობით. ხოლო მათ ჰრქუეს: არა, არამედ უბანთა ზედა დავადგრეთ.
და იიძულა ლოთ და მოაქციეს მის თანა სახიდ მისა. და მოუმზადა მათ სერი და უქმნა მათ უცომოჲ, ჭამეს და სუეს და იხარებდეს.
ხოლო კაცნი იგი ქალაქისანი სოდომელნი გარე-მიადგეს სახლსა მისსა ჭაბუკითგან ვიდრე მოხუცებულადმდე, ყოველნი ერთბამად.
გარე-მოადგეს ლოთს და ეტყოდეს: სადა არიან კაცნი იგი, რომელნი შემოვიდეს ღამე? გამოიყვანენ, რაჲთა თანა-ვეყვნეთ მათ.
გამოვიდა მათ თანა ლოთ გარე და კარნი გამოჰჴშნა.
და ჰრქუა: ნუ ეგრე, ძმანო, ნუ იქმთ ბოროტსა.
არიან ჩემნი ორნი ასული ქალწულნი, რომელთა არა იციან მამაკაცი, გამოვიყვანნე თქუენ თანა და უყავთ მათ, ვითარცა სათნო არს წინაშე თქუენსა, გარნა კაცთა ამათ ნუ ავნებთ, ვინაჲთგან შემოვიდეს სართულსა სახლისა ჩემისასა.
ხოლო მათ ჰრქუეს: წინა-მოხუედ მწირობით და აწ მოსაჯულ ჩუენდა იქმნებია? აწ შენ ბოროტი გიყოთ უფროჲს ამათსა. და ჰმსძლავრობდეს ლოთს ფრიად. და მიიწინეს შემუსრვად ბჭეთა.
და გამოყვნეს ანგელოზთა Page of ms. P: 170V მათ ჴელნი მათნი და შემოიტაცეს ლოთ შინა სახლსა და კარნი სახლისანი დაჰჴშნეს.
და კაცნი იგი, რომელნი იყვნეს კართა ზედა მის სახლისათა, იგუემნეს სიბრმითა მცირითგან ვიდრე დიდადმდე და იწყეს ბორბალებად და ძიებად სახლისა.
ჰრქუეს კაცთა მათ ლოთს: არიან თუ აქა შენნი სიძენი, [ანუ ძენი], ანუ ასულნი, ანუ სხუაჲ ვინ ქალაქსა შინა, განიყვანენ ამიერ ადგილით.
რამეთუ წარვსწყმედთ ჩუენ ქალაქსა ამას, რამეთუ ამაღლდა ღაღადებაჲ ქალაქისაჲ მის წინაშე უფლისა და მოგუავლინნა ღმერთმან შემუსრვად.
გამოვიდა ლოთ სიტყუად სიძეთა მათ, რომელთა მიეყვანნეს ასულნი მისნი, და ჰრქუა: აღდეგით და განვიდეთ, რამეთუ შეჰმუსრავს უფალი ქალაქსა ამას. და უჩნდეს სიტყუანი ესე ბასრობის წინაშე სიძეთა მისთა.
და ვითარცა ცისკარი იყო, ასწრაფობდეს და ეტყოდეს ანგელოზნი იგი ლოთს: აღდეგ და განიყვანე ცოლი შენი და ასულნი შენნი და განვედ, რაჲთა არა წარსწყმდეთ შორის ურჩულოებასა ამის ქალაქისასა.
და უპყრეს ჴელი ლოთს და ცოლსა მისსა და ორთა ასულთა მისთა წყალობასა მას უფლისასა მათ ზედა.
და იყო, რაჟამს გამოიყვანნეს იგინი გარეშე ქალაქისა მისგან, ჰრქუეს მას: განირინე თავი შენი და ნუ უკუ-იხედავ გარე, ნუცა დასდგები ყოველსა მას სანახებსა. მთად კერძო ივლტოდე, ნუუკუე მოჰკუდე.
ჰრქუა მათ ლოთ: გევედრები, უფალნო ჩემნო,
რამეთუ ვპოვე მადლი წინაშე თქუენსა და განადიდეთ წყალობაჲ თქუენი, რომელსა ჰყოფთ ჩემ ზედა, რაჲთა ცხონდეს სული ჩემი, რამეთუ ვერ ძალ-მიც განრინებად მთად კერძო, ნუუუკუ მეწიოს სიკუდილი.
რამეთუ ქალაქი ესე მახლავს მისლვად ჩემდა მუნ და შენ გამო განერეს და ცხონდეს სული ჩემი.
ჰრქუა უფალმან: აჰა ეგერა თუალ-გახუენ მაგას სიტ\ყუასა Page of ms. P: 170V ზედა, რაჲთა არა დავაქციო ქალაქი იგი, რომლისათჳს სთქუ.
იწრაფე უკუე შესლვად მუნ, რამეთუ ვერ ჰყო საქმჱ ესე ვიდრე შესლვადმდე შენდა მუნ. ამისთჳს ეწოდა სახელი ქალაქისაჲ მის სეგორ.
მიერ მზჱ აღმოეფინა, სადა მიერ ლოთ შეივლტოდა სეგორად.
და უფალმან აწჳმა ცეცხლი და წუნწუბაჲ სოდომოსა და გომოროსა ზედა უფლისა მიერ ზეცით.
და დააქცია ქალაქები მათი და ყოველი სანახები მათი და ყოველნი დამკჳდრებულნი მას შინა და ყოველი მცენარჱ ქუეყანისაჲ.
და უკუ-მოიხილა ცოლმან ლოთისმან და იქმნა იგი ძეგლ მარილისა.
და აღიმსთო აბრაჰამ განთიად და მოვიდა ადგილსა მას, სადა-იგი დგა წინაშე ღმრთისა.
[და მიჰხედა] პირსა სოდომისა და გომორისასა და ყოვლისა მის ქალაქებისა სანახებისასა ხილვად: და აჰა ესერა ალი აღვიდოდა ქუეყანით, ვითარცა არმური საჴუმილისაჲ.
და იყო, დაქცევასა მას უფლისა მიერ ქალაქებისა მის და სანახებისასა მოეჴსენა ღმერთსა აბრაჰამ და გამოიყვანა ლოთ დაქცევისა მისგან და დააქცია ღმერთმან ქალაქი იგი, რომელსა შინა დამკჳდრებულ იყო ლოთ.
და გამოვიდა ლოთ სეგორით და დაჯდა იგი მთასა მას ზედა და ორნი ასულნი მისნი მის თანა, რამეთუ შეეშინა დამკჳდრებად სეგორს შინა. და დაემკჳდრა ქუაბსა მას შინა იგი და ორნი ასულნი მისნი მის თანა.
