და მოეჴსენა ღმერთსა ნოვე და ყოველნი იგი მჴეცნი და ყოველნი მფრინველნი, რაოდენნი იყვნეს კიდობანსა მას შინა; Page of ms. P: 164V და მოავლინა ღმერთმან ქუეყანასა ზედა ქარი, და დასცხრა წყალი იგი.
და დაეფარნეს წყარონი იგი უფსკრულთანი და გარდამოსაქანელნი ცისანი; და მოაკლდებოდა წყალი იგი.
რაოდენ ვიდოდა ქუეყანასა ზედა, შემცირდებოდა და მოაკლდებოდა წყალი იგი.
და შემდგომად ასერგასის დღისა დადგა კიდობანი იგი თთუესა მეშჳდესა, ოცდაშჳდსა მის თთჳსასა, მთასა ზედა არარატისასა.
ხოლო წყალი იგი ვიდოდა და მოაკლდებიოდა ვიდრე მეათედ თთუედმდე, ხოლო მეათერთმეტესა თთუესა, პირველსა მის თთჳსასა, გამოჩნდეს თავნი მთათანი.
და იყო, შემდგომად მეორმეოცესა დღესა განაღო კარი კიდობნისაჲ მის ნოვე, რომელ ქმნა.
და განავლინა ყორანი ხილვად, უკუეთუ დასცხრა წყალი იგი და გამოვიდა და არღარა მიაქცია, ვიდრემდის განჴმა წყალი იგი.
და განავლინა ტრედი შემდგომად მისა ხილვად, უკუეთუ დასცხრა იგი პირისაგან ქუეყანისა.
და არა პოვა ტრედმან მან განსასუენებელი ფრთეთა თჳსთაჲ და მოიქცა ნოვესა კიდობნადვე, რამეთუ წყალი იგი იყო პირსა ზედა ყოვლისა ქუეყანისასა. და განყო ჴელი ნოვე და შემოიყვანა იგი კიდობნადვე.
და დაითმინა შჳდ დღე სხუა და კუალად განავლინა იგი კიდობნით.
და მიაქცია მისავე ტრედმან მან მიმწუხრი და აქუნდა ფურცელი ზეთის-ხილისაჲ რტოჲთურთ პირსა მისსა. მაშინ გულისხმა-ყო ნოვე, რამეთუ დასცხრა წყალი იგი ქუეყანით.
და მერმე და-ღა-ითმინა შჳდ დღე და კუალად განავლინა ტრედი და არღარა შესძინა მიქცევად მისა.
და იყო, ექუსას და Page of ms. P: 165R ერთსა წელსა ცხორებასა ნოვჱსსა პირველსა თთუესა ერთსა მის თთჳსასა, მოაკლდა წყალი იგი ქუეყანით.
და ეტყოდა უფალი ღმერთი ნოვეს და ჰრქუა:
გამოვედ შენ მაგიერ კიდობნით, შენ და ცოლი შენი და ძენი შენნი და ცოლნი ძეთა შენთანი.
და ყოველი ჴორციელი, რაოდენი არს შენ თანა, და ყოველი მჴეცი მფრინველთაგან ვიდრე საცხოვარამდე და ყოველი ქუეწარმავალი იძრვისი ქუეყანასა ზედა გამოიყვანე შენ თანა და აღორძნდით და განმრავლდით ქუეყანასა ზედა.
და გამოვიდა ნოვე და ცოლი მისი და ძენი მისნი და ცოლნი ძეთა მისთანი.
და ყოველნი მჴეცნი და ყოველნი ქუეწარმავალნი და ყოველი მფრინველნი იძრვისნი ქუეყანასა ზედა თესლად-თესლადი მათი გავიდეს კიდობნით.
და უშჱნა ნოვე საკურთხეველი უფალსა ღმერთსა და მოიღო ყოვლისაგან საცხოვართა ყოველთაჲ და ყოველთა მფრინველთა წმიდათაჲ და ყო ნოვე ეგრე და შეწირა ნოვე მსხუერპლი ღმრთისა საურთხეველსა მას ზედა.
და იყნოსა უფალმან სულად სულნელად. და თქუა უფალმან ღმერთმან: შევინანე, არღარა შევსძინო წყევად ქუეყანასა ზედა საქმეთათჳს კაცთაჲსა, რამეთუ მიდრეკილ არს გუნებაჲ კაცისაჲ სიჭაბუკითგან თჳსით; არღარა შევსძინო მოსლვად ყოვლისა ჴორციელისა, ვითარცა-ესე ვყავ.
ყოველთა დღეთა ქუეყანისათა თესლი და მკაჲ, ყინელი და ცხელი, ზაფხული და ზამთარი, დღჱ და ღამჱ არა დასცხრენ.
