Այլ հոգին ս(ուր)բ յայտնապէ́ս ասէ, թէ ՛ի ժամանակս յետինս՝ քակեսցի́ն ոմանք ՛ի հաւատոցն. եւ հայեսցին յա́յսս մոլորութե(ան), եւ ՛ի վարդապետու(թ)ի(ւն)ս դիւաց՝
կեղծաւորութ(եամ)բ. ստաբա́նք, խարեա́լք իւրեանց խղճիւն մտաց.
որ արգելուցուն յամուսնանալոյ, եւ մեկնիցե́ն ՛ի կերակրոց՝ զոր ա(ստուա)ծ հաստատեաց ՛ի վայելել հաւատացելոց, եւ ոյք հասեալ իցեն ՛ի ճշմարտութե(ա)ն վ(ե)ր(այ)։
զի ամ(ենայն) արարածք ա(ստուածո)յ բարի́ են, եւ չի́ք ինչ խոտան. մանաւանդ որ գոհութ(եամ)բ ընդունիցին.
զի սրբի́ բանիւն ա(ստուածո)յ՝ եւ աղօթիւք։
Զայս խրատ տուեալ եղբարց, բարւո́ք պաշտօնեայ լինիցիս ք(րիստո)սի յ(իսու)սի, սնանիցի́ս բանիւք հաւատոց, եւ բարւոք վարդապետու(թեամ)բն, զորոյ զհե́տ իսկ եղեր։
Այլ ՛ի պիղծ բանից՝ եւ յառասպելա́ց պառաւանց հրաժարեսջի́ր։ Բայց կրթեա́ զանձն քո յա(ստուա)ծպաշտու(թ)ի́(ւն).
զի մարմնոյ կրթութի(ւն) առ սակա́ւ ինչ օգտակա́ր է. իսկ ա(ստուա)ծպաշտութի(ւն) առ ամ(ենայն) ինչ օգտակա́ր է, եւ զաւետի́ս կենաց ունի՝ զարդի́ս եւ զհանդերձելոյն։
Հաւատարի́մ է բանս՝ եւ ամ(ենայն) ընդունելու(թ)ե(ան) արժանի է։
զի ՛ի սո́յն իսկ վաստակիմք՝ եւ նախատինս յանձն առնումք. զի յուսացեա́լ եմք յա(ստուա)ծ կենդանի, որ է փրկիչ ամենայն մարդկան, մանաւանդ հաւատացելոց։
Պատուէ́ր տաջիր զայդ՝ եւ ուսուցանիջի́ր.
զի մի́ ոք զքո մանկութի(ւն)դ արհամարհիցէ։ Այլ օրինա́կ լինիջիր հաւատացելոց, բանի́ւք, գնացի́ւք, սիրո́վ, հաւատո́վք, սրբու(թեամ)բ.
մինչեւ գամ ես։ մի́տ գիր ընթերցուածոց մխիթարու(թ)ե(ան) վարդապետու(թ)ե(ան)։
մի́ անփոյթ առներ զշնորհա́ցդ որ ՛ի քեզ են, որ տուաւ քեզ մարգարէու(թեամ)բ ՛ի ձեռնադրու(թեն)է երիցութե(ան)։
Յա́յդ խորհեաց՝ եւ ՛ի դո́յն կանխեսջիր. զի քո յառաջադիմութի(ւն) ամենեցո́ւն յայտնի լիցի։
զգո́յշ լինիջիր անձին եւ վարդապետութե(ան)դ՝ եւ ՛ի դմին յամեսջիր։ զայդ եթէ առնիցես՝ եւ զանձն ապրեցուսցես, եւ զա́յնոսիկ որ քե́զն լսիցեն։
