Եղբայրսիրութի(ւն) հաստատեսցի́ առ ձեզ։
զօտարսիրու(թ)ի(ւն) մի́ մոռանայք. զի այնո́ւ ոմանք յանգէտս ընկալան զհրեշտակս։
Յո́ւշ լիցին ձեզ կապեալքն, ո(ր)պ(էս) թէ դուք ը(ստ) ն(ո)ս(ա) կապեալք իցէք. եւ չարչարեալքն, ո(ր)պ(էս) թէ եւ դո́ւք իսկ մարմնաւորք էք։
Պատուական է ամուսնութի(ւն) ամենեւին, եւ սո́ւրբ անկողինք. բայց զշունս եւ զպոռնիկս դատի́ ա(ստուա)ծ։
Բարք՝ անարծաթասէրք լինիցին, բաւակա́ն համարել որչափ ինչ ՛ի ձեռս իցէ. քանզի ինքն իսկ ասաց. ո́չ թողից զքեզ՝ եւ ո́չ ը(ստ) վայր հարից.
ո(ր)պ(էս) համարձակ լիցուք ասել. տ(է)ր է իմ օգնական՝ եւ ո́չ երկեայց զի արասցէ ինձ մարդ։
Յիշեցէ́ք զառաջնորդս ձեր որ խօսեցան ձեզ զբանն ա(ստուածո)յ. հայեցեալք յելս գնացից ն(ո)ց(ա), նմանօ́ղք եղերուք հաւատոցն։
Յ(իսու)ս ք(րիստո)ս երէկ եւ այսօր, նո́յն եւ յաւիտեանս։
Յուսմունս պէսպէսս եւ յօտարաձայնս մի́ դանդաչէք. զի լա́ւ է շնորհօք հաստատել զսիրտս, եւ ո́չ կերակրովք. որովք ո́չ ինչ օգտեցան որք այնպէսն գնացին։
Ունիմք մեք սեղան, ուստի ո́չ ունին իշխանու(թ)ի(ւն) ճաշակել, որք պաշտեն զպաշտօն խորանին։
Զի որոց անասնոց մատչէր արիւնն ՛ի սրբութի(ւն)սն՝ վ(ա)ս(ն) մեղաց ՛ի ձեռն քահանայապետին, նոցուն մարմինք այրէին արտաքոյ բանակին։
վ(ա)ս(ն) որոյ եւ յ(իսու)ս՝ զի սրբեսցէ իւրով արեամբն զժողովուրդն, արտաքո́յ դրանն չարչարեցաւ։
Արդ՝ եկայք ելցո́ւք առ նա արտաքոյ բանակին, առեալ յանձն զնախատինս ն(ո)ր(ա)։
քանզի ո́չ եթէ ունիմք քաղաք որ աստէն մնալոց է, այլ զհանդերձեա́լսն խնդրեմք։
Արդ՝ ՛ի ձեռն ն(ո)ր(ա) մատուսցո́ւք պատարա́գ օրհնութե(ան) յամ(ենայն) ժամ ա(ստուածո)յ. ա́յս ինքն է՝ զպտո́ւղ շրթանց խոստովանելոց յանուն ն(ո)ր(ա)։
Զբարերարու(թ)ի(ւն) եւ զհաղորդու(թ)ի(ւն) մի́ մոռանայք, զի ընդ այնպիսի́ պատարագս հաճի ա(ստուա)ծ։
Ունկնդի́ր լերուք առաջնորդաց ձերոց, եւ հպատա́կ կացէք ն(ո)ց(ա). զի ն(ո)ք(ա) տքնին վ(ա)ս(ն) ոգւոց ձերոց՝ ո(ր)պ(էս) թէ համա́րս տալոց իցեն ը(ստ) ձեր. զի խնդութ(եամ)բ արասցեն զայն՝ եւ մի́ յոգւոց հանելով. զի այն ո́չ յօգուտ ձեր է։
Աղօթս արարէք վ(ա)ս(ն) մեր. զի հաստատե(ա)լ գիտեմք՝ եթէ բարւո́ք միտս ունիմք. յամ(ենայն)ի կամիմք բարւո́ք գնացս ցուցանել։
եւ առաւել աղաչեմ՝ զի զայն առնիցէք, զի վաղագո́յն պատսպարեցայց ձեզ։
Եւ ա(ստուա)ծ խաղաղութե(ան)՝ որ եհան ՛ի մեռելոց զհովիւն հօտից՝ զմեծն արեամբ յաւիտենական ուխտին զտ(է)ր մեր յ(իսու)ս, հաստատեսցէ́ զձեզ ՛ի գործս բարու(թ)ե(ան)՝ առնել զկամս ն(ո)ր(ա). եւ արասցէ ՛ի մե́զ զհաճոյսն առաջի իւր՝՛ի ձեռն յ(իսու)սի ք(րիստո)սի. որում փա́ռք յաւիտեանս. ամէն։
Աղաչեմ զձեզ ե́ղբարք, անսա́լ բանիս մխիթարութե(ան). քանզի սակաւո́ւք գրեցի առ ձեզ։
եւ ճանաչէ́ք զեղբայրն մեր զտիմոթէոս, զարձակեալն առ ձեզ. ը(ստ) որում, եթէ վաղագոյն գայցէ՝ տեսի́ց զձեզ։
Ողջո́յն տաջիք ամ(ենայն) առաջնորդաց ձերոց, եւ ամ(ենայն) սրբոց։
Ողջո́յն տան ձեզ՝ որ ՛ի կողմանս իտալիացւոց են։
Շնորհք ընդ ամենեսին ձեզ։
