Եւ բանից գլո́ւխ խօսիցս, այսպիսի ունիմք քահանայապետ, որ նստա́ւ ընդաջմէ մեծութե(ա)ն աթոռոյն յերկինս,
սրբութե(ան)ցն պաշտօնեայ, եւ խորանին ճշմարտու(թ)ե(ան)՝ զոր տ(է)րն կանգնեաց՝ եւ ո́չ մարդ։
Զի ամ(ենայն) քահանայապետ վ(ա)ս(ն) մատուցանելո́յ զզոհս եւ զպատարագս կայ. ուստի հա́րկ է եւ նմա́ ունել զոր մատուցանիցէ։
Զի թէ է́ր յերկրէ, թերեւս չէ́ր իսկ քահանայ. զի գոյի́ն որ մատուցանէին ըստ օրինացն պատարագ.
որք առակա́ւ եւ օրինակա́ւ պաշտէին երկնաւորա́ցն. ո(ր)պ(էս) եւ հրամայեցաւ մովսիսի՝ յորժամ գործելո́ց էր զվրան ժամուն. տեսջի́ր՝ ասէ, արասցե́ս զամ(ենայն) ըստ օրինակին որ ցուցաւ քեզ ՛ի լերինն։
Բայց արդ՝ առատագո́յն եւս պաշտաման եհաս յ(իսու)ս, որչափ լաւագո́յն եւս ուխտի է́ միջնորդ՝ որ ՛ի յառաւե́լ աւետիսն օրինադրեցաւ։
Զի եթէ առաջինն անարա́տ էր, ապա երկրորդին տեղի ո́չ խնդրէր։
Նա՝ աւասիկ բամբասէ́ զն(ո)ս(ա)՝ եւ ասէ. ահաւասիկ աւուրք եկեսցեն՝ ասէ տ(է)ր, եւ կատարեցից ՛ի վերայ տա́նն ի(սրաէ)լի եւ ՛ի վերայ տանն յուդայ՝ ուխտ նո́ր.
ո́չ ըստ ուխտին զոր եդի ընդ հարս ն(ո)ց(ա)՝ յաւուրն յորում առի ՛ի ձեռն՝ հանե́լ զն(ո)ս(ա) յերկրէն եգիպտացւոց. եւ զի նոքա ո́չ կացին յուխտին իմում, եւ ես անփո́յթ արարի զնոցանէ՝ ասէ տ(է)ր ամենակալ։
Այլ ա́յս է ուխտն զոր եդից տանդ ի(սրաէ)լի յետ աւուրցն այնոցիկ՝ ասէ տ(է)ր. տաց զօրէնս իմ ՛ի մի́տս ն(ո)ց(ա), եւ ՛ի սիրտս ն(ո)ց(ա) գրեցից զն(ո)ս(ա). եւ եղէց ն(ո)ց(ա) ա(ստուա)ծ, եւ նոքա եղիցին ինձ ՛ի ժողովուրդ։
Եւ ո́չ եւս ուսուցանիցեն իւրաքանչիւր զքաղաքակից իւր, եւ իւրաքանչիւր զեղբայր իւր, եւ ասիցեն թէ ծանի́ր զտ(է)ր. զի ամենեքի́ն ծանիցեն զիս ՛ի փոքրկանց մինչեւ ցմեծամեծս ն(ո)ց(ա)։
զի քաւի́չ եղէց անօրէնու(թ)ե(ան)ց ն(ո)ց(ա). եւ զմեղս ն(ո)ց(ա)՝ եւ զանօրէնու(թ)ի(ւն)ս այլ ո́չ եւս յիշեցից։
Արդ՝ ասելո́վն նոր, հնացո́յց զառաջինն. եւ որ հնանա́յն եւ ծերանայ՝ մե́րձ է յապականութի(ւն)։
