Քանզի այս մելքիսեդեկ՝ թագաւո́ր էր սաղիմայ, քահանա́յ ա(ստուածո)յ բարձրելոյ. որ ե́լ ընդարաջ աբրահամու, յորժամ դարձեա́լ գայր ՛ի կոտորածէ թագաւորացն՝ եւ օրհնեա́ց զնա.
որում եւ տասանո́րդս յամ(ենայն)է ետ աբրահամ. նախ՝ թարգմանի թագաւո́ր արդարու(թ)ե(ան), ապա թագաւո́ր սաղիմայ՝ որ է թագաւո́ր խաղաղութե(ան).
անհա́յր՝ անմա́յր՝ չհամարեա́լ յազգս, որոյ ո́չ սկիզբն աւուրց, եւ ո́չ կատարած կենաց. նմանեալ որդւոյն ա(ստուածո)յ՝ կայ մնայ քահանայ մշտնջենաւոր։
Արդ՝ տեսէ́ք որպիսի ոք էր սա. որում եւ աբրահամ տասանո́րդս ետ յաւարէ անտի՝ նահապե́տն։
եւ որք յորդւոցն ղեւեայ զքահանայու(թ)ի(ւն)ն առնուն, պատուէ́ր ունին տասանորդել զժողովուրդն՝ ը(ստ) օրինացն. այսինքն է՝ զեղբա́րս իւրեանց. թէպէտ եւ ելեալ իցեն յերանացն աբրահամու։
Իսկ չհամարեա́լն յազգս ՛ի նոցանէ՝ տասանորդեա́ց զաբրահամ. եւ զնա որ զաւետիսն ընկալեալ էր՝ օրհնեա́ց։
զի առանց ամ(ենայն) հակառակութե(ան), նուազն ՛ ի լաւէ́ անտի օրհնեսցի։
Եւ աստ մա́րդք մահկանացուք տասանո́րդս առնուն. բայց անդ վկայեցաւ թէ կենդանի́ է։ եւ ո(ր)պ(էս) բանից կա́րգ է ասել.
թէ աբրահամա́ւ եւ ղեւի́ իսկ որ զտասանորդսն առնոյր, տասանորդեցա́ւ։
զի դե́ռեւս յերանս հօր իւրոյ էր՝ յորժամ ընդարա́ջ եղեւ նմա մելքիսեդեկ։
Իսկ արդ՝ եթէ կատարումնն ՛ի ձեռն ղեւտացւո́ց քահանայու(թ)ե(ան)ն էր, քանզի ժողովուրդն յա́յն օրէնս գրեցա́ւ, զի՞նչ պիտոյ էր ըստ կարգին մելքիսեդեկի այլո́ւմ քահանայի յառնել, եւ ոչ ասել՝ եթէ ըստ կարգին ահարովնի։
Այլ ՛ի փոփոխե́լ քահանայութե(ա)ն, հա́րկ էր եւ օրինացն փոփոխումն լինել։
զի զորմէ ա́յսպէս ասի, յայլմէ ազգէ́ կալաւ հաղորդու(թ)ի(ւն), յորմէ ո́չ ոք երբէք եղեւ հաղորդ սեղանոյն։
Արդ՝ յա́յտ իսկ է, թէ յազգէ́ յուդայ ծագեաց տ(է)ր մեր. յորմէ ազգէ վ(ա)ս(ն) քահանայից մովսէս ինչ ո́չ ճառեաց։
Եւ ե́ւս առաւել յայտ է՝ թէ ըստ նմանու(թ)ե(ա́ն) մելքիսեդեկի՝ յառնելոց է այլ քահանայ.
որ ո́չ ըստ մարմնաւո́ր պատուիրանին եղեւ, այլ ըստ զօրու(թ)ե(ա́ն) կենացն անվախճանից։
քանզի վկայեցաւ, թէ դո́ւ ես քահանայ յաւիտեան ըստ կարգին մելքիսեդեկի։
Արհամարհութի(ւն) լինէր առաջին պատուիրանին, վ(ա)ս(ն) նորին տկարութե(ա)ն եւ անշահու(թ)ե(ան).
քանզի ոչինչ կատարումն գործեցին օրէնքն, եւ մուտ ազնուական յուսոյն՝ որով մերձենամք առ ա(ստուա)ծ։
եւ այնչափ, զի ո́չ առանց երդման. զի են ոմանք՝ որ առանց երդման են կացեալ քահանայք։
Բայց սա՝ երդմա́մբ, ՛ի ձեռն այնորիկ որ ասացն ՛ի նա. երդուաւ տ(է)ր՝ եւ ո́չ եւս զղջասցի, դու ես քահանայ յաւիտեան։
եւ այնչափ լաւագո́յն ուխտի եղեւ երաշխաւոր յ(իսու)ս։
Եւ բ(ա)զ(ու)մ են կացեալ քահանայք, վ(ա)ս(ն) մահու արգել լինելոյ ՛ի մշտնջենաւորել։
Իսկ սա՝ վ(ա)ս(ն) յաւիտեան կելոյ՝ առանց անցանելոյ ունի զքահանայութի(ւն)ն։
ուստի եւ կենդանի́ առնել համօրէն կարօղ է՝ զմատուցեալսն նովաւ առ ա(ստուա)ծ. քանզի միշտ կենդանի́ է՝ լինել բարեխօս վ(ա)ս(ն) ն(ո)ց(ա)։
Զի այսպիսի́ իսկ եւ վայել է́ր մեզ քահանայապետ, ս(ուր)բ, անմեղ, անարա́տ, զատեա́լ ՛ի մեղաւորաց, եւ բարձրացեա́լ քան զերկինս.
որում ո́չ հանապազ հա́րկ է ո(ր)պ(էս) այլոց քահանայապետիցն, նախ՝ վ(ա)ս(ն) իւրեանց մեղացն պատարա́գս մատուցանել, եւ ապա́ վ(ա)ս(ն) ժողովրդեանն։ Իսկ սա՝ զայն միանգամա́յն կատարեաց, զի զանձն իւր, մատոյց պատարագ։
օրէնքն զմարդի́կ կացուցանեն քահանայապետս զգածեա́լս տկարութ(եամ)բ. իսկ բա́նն երդման յետ օրինացն՝ զորդի որ յաւիտեան կատարեա́լ է
