Վասն որոյ թողեալ զբան սկզբանն ք(րիստո)սի, ՛ի կատարո́ւմն եկեսցո́ւք. մի́ միւսանգամ հիմն արկանել ապաշխարութե(ան)՝ ՛ի մեռելոտի գործոց անտի, եւ հաւատո́ցն որ յա(ստուա)ծ,
եւ մկրտութե(ան)ցն վարդապետու(թ)ե(ան), եւ ձեռնադրութե(ա́ն) ձեռաց, եւ յարութե(ա́ն) մեռելոց, եւ դատաստանին յաւիտենից։
Եւ արդ՝ արասցո́ւք զայն՝ եթէ ա(ստուա)ծ հրամայեսցէ։
քանզի անհնա́ր է միանգամ մկրտելոցն, որ ճաշակեցին յերկնաւո́ր պարգեւացն, եւ հաղորդք եղեն հոգւոյն ս(ր)բ(ո)յ,
եւ զգեղեցի́կ բանին ա(ստուածո)յ ճաշակս ճաշակեցին, եւ զզօրութի(ւն)ս հանդերձելո́յ աշխարհին,
եւ կործանեսցին. միւսանգամ նորոգե́լ յապաշխարութի(ւն). եւ վերստին ՛ի խա́չ հանել անձանց զորդին ա(ստուածո)յ, եւ դարձեալ խայտարակել։
Քանզի երկիր որ ըմպիցէ́ զանձրեւ բազո́ւմ անգամ եկեալ ՛ի վ(ե)ր(այ) ն(ո)ր(ա), եւ ծնանիցի արդիւնս շայեկանս ն(ո)ց(ա)՝ վ(ա)ս(ն) որոյ գործեցին, ընդունի զօրհնու(թ)ի́(ւն) յա(ստուածո)յ։
իսկ որ բերէ փո́ւշ եւ տատասկ, անպիտան է՝ եւ մե́րձ յանէծս. եւ վախճան ն(ո)ր(ա) յայրումն։
Բայց հաստատեալ եմ վ(ա)ս(ն) ձեր սի́րելիք՝ ՛ի լա́ւ անդր, եւ որ լի́ն է փրկու(թեամ)բ։ զի թէպէտ եւ այսպէս խօսիմք.
ո́չ եթէ անիրա́ւ ինչ է ա(ստուա)ծ՝ մոռանալ զգո́րծս ձեր՝ եւ զսէրն զոր ցուցէք յանուն ն(ո)ր(ա). զի պամտէիք զսուրբսն՝ եւ պաշտէ́ք.
եւ մեք ըղձանա́մք, զի իւրաքանչիւրոք ՛ի ձէնջ զնո́յն փոյթ ցուցանիցէ ՛ի հաստատու(թ)ի(ւն) յուսոյն մինչեւ ցվախճան.
զի մի հիւանդամիտք լինիցիք։ Նմանօ́ղք եղերուք այնոցիկ որ հաւատովքն եւ երկայնմտութ(եամ)բ ժառանգեցին զաւետիսն։
զի աբրահամու խոստացեալ զաւետիսն ա(ստուածո)յ՝ քանզի յա́յլ ոք ՛ի մեծ ո́չ գոյր երդնուլ,
յանձն իւր երդուաւ, եւ ասէ. այո՝ օրհնելո́վ օրհնեցից զքեզ, եւ բազմացուցանելո́վ բազմացուցից։
եւ այնպէս երկայնամիտ եղեալ՝ եհաս աւետեացն։
Ապաքէն մարդիկ որ ինչ ՛ի վե́ր է քան զինքեանս՝ յա́յն երդնուն. եւ ամ(ենայն) հակառակութե(ան) ն(ո)ց(ա) վճիռ ՛ի հաստատութի(ւն), երդումնն է։
որով առաւե́լ եւս կամեցեալ ա(ստուածո)յ՝ ցուցանել ժառանգաւորաց աւետեա́ցն զհաստատութի(ւն) խորհրդոյն իւրոյ, միջնորդեաց երդմա́մբ։
Զի երկու անփոփոխելի́ իրօքն՝ որովք անհնա́ր իցէ ստել ա(ստուածո)յ, հաստատո́ւն մխիթարութի(ւն) ունիցիմք. որք ապաստա́ն եղեաք բո́ւռն հարկանելզհանդերձեալ յուսոյն.
զոր իբրեւ զխարի́սխ հաստատուն եւ անմա́րժ ունիցիմք անձա́նց մերոց. որ եւ մտանիցէ ՛ի ներքին կողմն վարագուրին,
ուր կարապետն մեր յ(իսո́ւ)ս եմուտ վ(ա)ս(ն) մեր, ըստ կարգին մելքիսեդեկի, եղեւ քահանայապետ յաւիտենից։
