Զի ամենա́յն քահանայապետ ՛ի մարդկանէ́ առե(ա)լ, վասն մարդկան կայ յա(ստուա)ծակո́յս կողմն անդր. զի մատուսցէ պատարագս, եւ զո́հս վ(ա)ս(ն) մեղաց։
չափո́վ չարչարակից կարօղ է լինել՝ տգիտա́ց եւ մոլորելոց. քանզի եւ ինքն իսկ տկարութ(եամ)բ զգածեա́լ է։
Վասն այնորիկ հա́րկ է՝ ո(ր)պ(էս) վ(ա)ս(ն) ժողովրդեանն, նոյնպէս եւ ը(ստ) անձի́ն մատուցանել պատարագս վասն մեղաց։
Եւ ո́չ եթէ անձամբ ոք առնու պատիւ. այլ կոչեցեա́լն յա(ստուածո)յ՝ ո(ր)պ(էս) եւ ահարոն։
նոյնպես եւ ք(րիստո)ս, ո́չ եթե անձին ինչ շուք եդ լինե́լ քահանայապետ. այլ որ խօսեցաւն առ նա, թէ որդի́ իմ ես դու, եւ այսօ́ր ծնայ զքեզ։
ո(ր)պ(էս) եւ ՛ի միւսումն ասէ. դո́ւ ես քահանայ յաւիտեա́ն ըստ կարգին մելքիսեդեկի։
Որ յաւուրս մարմնո́յ իւրոյ՝ աղօթս եւ պաղատանս առ ա́յն որ կարօղն էր ապրեցուցանել զնա, ուժգի́ն գոչմամբ եւ արտասուօք մատուցանէր. եւ լսելի լինէր առ լաւու(թ)ե(ան)ն։
թէպէտ եւ որդի է, ուսաւ ՛ի չարչարանաց անտի զհնազանդութի(ւն)։
Եւ իբրեւ կատարեցաւ՝ եղեւ ամ(ենայն) հնազանդելոց իւրոց պատճառք փրկու(թ)ե(ան)ն յաւիտենից.
եւ անուանեցա́ւ յա(ստուածո)յ քահանայապետ յաւիտենի́ց ը(ստ) կարգին մելքիսեդեկի։
Վասն որոյ՝ բ(ա)զ(ու)մ են մեզ բա́նք, եւ դժուարապատում ՛ի մեկնել. քանզի խօթամի́տք եղերուք լսելեօք։
փոխանակ զի պա́րտ էր ձեզ լինել վարդապե́տս վ(ա)ս(ն) ժամանակին։ դարձեա́լ պիտո́յ է ձեզ ուսանել՝ թէ զի՞նչ են նշանագի́րք սկզբան բանիցն ա(ստուածո)յ. եւ եղերուք կարօ́տք կաթին, եւ ո́չ հաստատուն կերակրոյ։
Զի ամ(ենայն) որ կաթնկե́ր է՝ տգէտ է բանին արդարու(թ)ե(ան), քանզի տղա́յ է։
այլ կատարելո́ցն է հաստատուն կերակուր. որոց՝ վասն ՛ի չափսն հասանելոյ, ճաշակելիքն կիրթ են ընտրութե(ան) բարւոյ եւ չարի։
