Ուստի եղբա́րք սուրբք՝ երկնաւո́ր կոչմանն բաժանորդք, նայեցարո́ւք ընդ առաքեալն եւ ընդ քահանայապետ խոստովանու(թ)ե(ան) մերոյ ընդ յ(իսու)ս ք(րիստո)ս.
որ հաւատարիմ է արարչին իւրոյ, ո(ր)պ(էս) եւ մովսէ́ս յամ(ենայն) տան նորա։
զի առաւե́լ եւս փառաց քան զմովսէս արժանի եղեւ. որչափ առաւել պատիւ ունիցի քան զտունն՝ տանն առնելին։
զի ամ(ենայն) տուն կազմի յումէ կազմի. իսկ որ զամենայնն արար, ա(ստուա)ծ է։
Մովսէս՝ հաւատարի́մ է յամ(ենայն) տան ն(ո)ր(ա)՝ իբրեւ զծառայ, առ ՛ի վկայութ(են)է́ բանից ասացելոց։
այլ ք(րիստո)ս իբրեւ որդի́ ՛ի վերայ տա́ն իւրոյ. որոյ տունն՝ մե́ք իսկ եմք. միայն թէ զհամարձակու(թ)ի́(ւն) եւ զպարծանս յուսոյն՝ մինչեւ ՛ի վախճան հաստատո́ւն ունիցիմք։
Վ(ա)ս(ն) որոյ ա́յսպէս ասէ հոգին ս(ուր)բ. այսօր եթէ ձայնի ն(ո)ր(ա) լուիցէք.
մի́ խստացուցանէք զսիրտս ձեր իբրեւ ՛ի դառնու(թ)ե(ան)ն՝ յաւո́ւրն փորձութե(ան) յանապատի.
ուր փորձեցին զիս հարքն ձեր. քննեցին զիս՝ եւ տեսին զգործս իմ զքառասուն ամ.
վ(ա)ս(ն) որոյ տաղտկացայ ազգա́ւն այնուիկ, եւ ասացի. միշտ մոլորեա́լ են սրտիւք. եւ նոքա ո́չ ծանեան զճանապարհս իմ.
որպէս երդուայ ՛ի բարկութե(ա́ն) իմում թէ́ մտցեն ՛ի հանգիստ իմ։
Տեսէ́ք ե́ղբարք՝ գուցէ́ երբէք լինիցի յումեք ՛ի ձէնջ սի́րտ չար անհաւատութե(ան)՝ ապստա́մբ լինել յա(ստուածո)յ կենդանւոյ։
այլ մխիթարեցէ́ զմիմեանս զօ́րհանապազ՝ մինչդեռ այսօրդ առաջի կայ. զի մի́ ոք խստասցի ՛ի ձէնջ՝ խաբէութ(եամ)բ մեղաց։
Քանզի բաժանորդք եղեաք ք(րիստո)սի. միայն թէ՝ զսկիզբն հաստատութե(ա)ն մինչեւ ՛ի վախճան պինդ կալցուք,
յասելն, այսօր եթէ ձայնի ն(ո)ր(ա) լուիցէք՝ մի́ խստացուցանեք զսիրտս ձեր իբրեւ ՛ի դառնութե(ա)ն։
Քանզի ոմանք լուան՝ եւ դառնացուցին, այլ ո́չ ամենեքեան որ ելեալ էին յեգիպտոսէ ՛ի ձեռն մովսիսի։
Յումէ՞ տաղտկացաւ զքառասուն ամն. ոչ ապաքէն յանցուցելոցն. որոց ոսկե́րքն անկան յանապատի անդ։
Ո՞ւմ երդուաւ չմտանել ՛ի հանգիստն իւր, եթէ ոչ անհաւատի́ցն։
եւ տեսանեմք, զի ո́չ կարացին մտանել՝ վ(ա)ս(ն) անհաւատութե(ա)ն։
