ԲԱԶՈ́ՒՄ ՄԱՍԱՄԲՔ, ԵՒ բազում օրինակօք կանխաւ խօսեցաւ ա(ստուա)ծ ընդ հարսն մեր մարգարէիւք.
՛ի վախճան աւուրցս այսոցիկ՝ խօսեցաւ ը(ստ) մեզ որդւո́վն, զոր եդ ժառանգ ամենայնի. որով եւ զյաւիտեանսն արար։
Որ է լոյս փառաց՝ եւ նկարագի́ր էութե(ան) նորա. որ կրէ́ զամենայն բանիւ զօրու(թ)ե(ան) ոիրոյ. սրբու(թ)ի(ւն) մեղաց մերոց արարեալ, նստա́ւ ընդ աջմէ մեծութե(ա)ն ՛ի բարձունս։
Այնչափ առաւել եղեալ քան զհրեշտակս, որչափ լա́ւ եւս քան զնոսա անուն ժառանգեաց։
քանզի ցո՞ երբէք ասաց ՛ի հրեշտակաց. որդի իմ ես դու, ես այսօր ծնայ զքեզ։ եւ դարձեալ՝ թէ ես եղէց նմ(ա) ՛ի հայր, եւ նա եղիցի ինձ յորդի։
Այլ յորժամ միւսանգամ մուծցէ զանդրանիկն յաշխարհ, ասէ. երկի́ր պագցեն նմա ամենայն հրեշտակք ա(ստուածո)յ։
Այլ առ հրեշտակսն ասէ. ո́ արար զհրեշտակս իւր հոգիս, եւ զպաշտօնեայս իւր բոց հրոյ։
Իսկ ցորդին ասէ. աթո́ռ քո ա(ստուա)ծ յաւիտեա́նս յաւիտենից. գաւազան ուղղութե(ան) գաւազան արքայութե(ան) քոյ։
սիրեցեր զարդարու(թ)ի(ւն), եւ ատեցեր զանօրէնութի(ւն). վասն ա́յսորիկ օծ զքեզ ա(ստուա)ծ ա(ստուա)ծ քո իւղով ուրախութե(ան)՝ առաւե́լ քան զընկերս քո։
եւ դու տ(է)ր իսկզբանէ զերկիր հաստատեցեր. եւ գործք ձեռաց քոց երկի́նք են։
նոքա կորնչին՝ եւ դու կաս եւ մնա́ս. ամենեքեան իբրեւ զձորձս մաշեսցին,
իբրեւ զվերարկու. դալարեսցես զն(ո)ս(ա) իբրեւ զհանդերձ, եւ դալարեսցին. բայց դու նո́յն իսկ ես՝ եւ ամք քո ո́չ պակասեսցեն։
Ցո՞ երբէք ասաց ՛ի հրեշտակաց. նի́ստ ընդ աջմէ իմմէ, մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդան ոտից քոց։
Ոչ ապաքէն ամենեքեան հոգիք են հարկաւո́րք՝ որ առաքին ՛ի սպասաւորութի(ւն) վասն այնոցիկ՝ որ ժառանգելոցն են զփրկութի(ւն)։
