ՊԱՒՂՈՍ ԱՌԱՔԵԱԼ ՈՉ ՛ի մարդկանէ եւ ո́չ ՛ի ձեռն մարդոյ, այլ ՛ի ձեռն յ(իսու)սի ք(րիստո)սի, եւ ա(ստուածո)յ հօր՝ որ յարոյց զնա ՛ի մեռելոց.
եւ որ ընդ իս են եղբարք ամենեքին, եկեղեցեացդ գաղատացւոց։
Շնո́րհք ընդ ձեզ եւ խաղաղութի(ւն) յա(ստուածո)յ ՛ի հօրէ, եւ ՛ի տ(եառ)նէ մերնէ յ(իսու)սէ ք(րիստո)սէ.
որ ետ զանձն իւր վասն մեղաց մերոց. զի զմեզ փրկեսցէ́ յաշխարհէ աստի չարէ, ը(ստ) կամացն ա(ստուածո)յ եւ հօր մերոյ.
որում փա́ռք յաւիտեանս. ամէն։
Զարմանամ՝ զի այդպէս վաղվաղակի փոփոխիք յայնմանէ որ կոչեացն զձեզ ՛ի շնորհսն ք(րիստո)սի՝ յայլ աւետարան.
որ ո́չ գոյ այլ. բայց եթէ իցեն ոմանք որ խռովեցուցանիցեն զձեզ, եւ կամիցին շրջել զաւետարանն ք(րիստո)սի։
Այլ թէ մեք, կամ հրեշտա́կ յերկնից աւետարանեսցէ ձեզ աւելի́ քան զոր աւետարանեցաքն ձեզ. նզովեա́լ լիցի։
որպէս յառաջագոյնն ասացաք՝ եւ արդ դարձեա́լ ասեմ, եթէ ոք աւետարանեսցէ ձեզ աւելի́ քան զոր առէքն, նզովեա́լ լիցի։
Արդ՝ մարդկա՞ն հաճոյ լինիցիմ, թէ ա(ստուածո)յ. կամ խնդրիցեմ մարդկա՞ն հաճոյ լինել։ եթէ տակաւին մարդկան հաճոյ լինէի, ապա ք(րիստո)սի ծառայ ո́չ էի։
Ցուցանե́մ ձեզ ե́ղբարք զաւետարանն, որ աւետարանեցաւ յինէն. զի ո́չ է ըստ մարդոյ.
քանզի եւ ո́չ ես ՛ի մարդոյ առի, եւ ո́չ ուսայ յումեքէ, այլ ՛ի յայտնութ(են)է́ն յ(իսու)սի ք(րիստո)սի։
Քանզի լուեա́լ իսկ է ձեր զիմ գնացսն որ երբեմն ՛ի հրէութե(ան) անդ, զի անչա́փ հալածէի զեկեղեցին ա(ստուածո)յ, եւ աւա́ր հարկանէի զնա։
եւ յառաջադէ́մ էի ՛ի հրէու(թ)ե(ան)ն՝ քան զբ(ա)զ(ու)մ հասակակիցս իմ որ յազգին իմում էին. առաւել նախանձախնդիր էի իմոյ հայրենի աւանդութե(ան)ցն։
Այլ յորժամ կամեցաւ ա(ստուա)ծ, որոշեաց զիս յորովայնէ մօր իմոյ, եւ կոչեաց ՛ի ձեռն շնորհաց իւրոց,
յայտնել զորդին իւր ինեւ, զի աւետարանեցի́ց զնա ՛ի հեթանոսս։ անդէն վաղվաղակի ոչի́նչ զգացուցի մարմնոյ եւ արեան.
եւ ո́չ ելի յե(րուսաղէ)մ առ որ յառաջագոյն քան զիս առաքեալքն էին. այլ չոգայ յարաբիա, եւ դարձեա́լ դարձայ ՛ի դամասկոս։
Ապա յետ երից ամաց ելի́ յե(րուսաղէ)մ տեսանել զպե́տրոս. եւ եղեւ առ նմ(ա) աւուրս հինգետասան։
զայլ ոք յառաքելոց անտի ո́չ տեսի, բայց միայն զյա́կովբոս. զեղբայրն տ(եառ)ն։
Այլ զոր գրեմս առ ձեզ, ահաւասիկ առաջի ա(ստուածո)յ, զի ո́չ ստեմ։
Ապա եկի ՛ի կողմանս ասորւոց եւ կիւլիկեցւոց։
եւ յանծանօթս էի երեսօք եկեղեցեացն՝ որ ՛ի թլփատութ(են)է անտի էին ՛ի ք(րիստո)ս։
Բայց զի լսելով լուեալ էր, թէ որ հալածէրն զմեզ յայնժամ, արդ աւետարանէ́ զհաւատսն՝ զոր երբեմն խախտէր։
եւ փառաւո́ր առնէին ինեւ զա(ստուա)ծ։
