վասն այսորիկ ունիմք զպաշտօնս զայս, ո(ր)պ(էս) եւ գտաք զողորմու(թ)ի(ւն), եւ ո́չ ձանձրանամք.
այլ հրաժարեցա́ք ՛ի գաղտնեաց ամօթոյն. զի մի́ գնասցուք խորամանգու(թեամ)բ, եւ մի́ նենգեսցուք զբանն ա(ստուածո)յ. այլ յայտնութե(ան) ճշմարտութե(ա)ն ընծայեցուսցուք զանձինս մեր առ ամ(ենայն) միտս մարդկան առաջի ա(ստուածո)յ։
Ապա թէ իցէ եւս ծածկեալ աւետարանն մեր, ՛ի մէջ կորուսելո́ցն է ծածկեալ.
որոց աստուած աշխարհիս այսորիկ կուրացոյց զսիրտս անհաւատիցն, զի մի́ ծագեսցէ ՛ի ն(ո)ս(ա) լուսաւորու(թ)ի(ւն) աւետարանի փառացն ք(րիստո)սի. որ է պատկե́ր աներեւութին ա(ստուածո)յ։
զի ո́չ եթէ զանձինս քարոզեմք, այլ զք(րիստո)ս յ(իսու)ս զտ(է)ր, եւ զմեզ ծառայս ձեզ վ(ա)ս(ն) ք(րիստո)սի։
Զի ա(ստուա)ծ որ ասաց ՛ի խաւարէ լո́յս ծագել. որ եւ ծագեա́ց իսկ ՛ի սիրտս մեր ՛ի լուսաւորութի(ւն) գիտութե(ան) փառցն ա(ստուածո)յ ՛ի դէմս յ(իսու)սի ք(րիստո)սի։
Այսուհետեւ ունիմք զգանձս զայս յամանս խեցեղէնս. զի առաւելու(թ)ի(ւն) զօրու(թ)ե(ան)ն իցէ յա(ստուածո)յ, եւ ո́չ ՛ի մէնջ։
յամենայնի նեղեալք, այլ ո́չ նուազեալք. կարօտեալք, այլ ո́չ տարակուսեալք.
հալածեալք, այլ ո́չ լքեալք. չարչարեալք, այլ ո́չ սատակեալք։
յամ(ենայն) ժամ զմահն յ(իսու)սի ՛ի մարմինս մեր կրեսցուք, զի եւ կեանքն յ(իսու)սի ՛ի մարմինս մեր յայտնեսցին։
Քանզի միշտ մեք որ կենդանիքս եմք, ՛ի մա́հ մտանիմք վ(ա)ս(ն) յ(իսու)սի. զի եւ կեանքն յ(իսու)սի յայտնի́ լիցին ՛ի մահկանացու մարմինս մեր։
այսուհետեւ մահ ՛ի մեզ զօրանայ, եւ կեանք ՛ի ձե́զ։
Արդ՝ ունիմք զնո́յն հոգի հաւատոց, ո(ր)պ(էս) եւ գրեալ է. հաւատացի՝ վ(ա)ս(ն) որոյ եւ խօսեցայ։ եւ մեք հաւատամք՝ վ(ա)ս(ն) որոյ եւ խօսիմք իսկ։
Զայս գիտեմք՝ եթէ որ յարոյցն զյ(իսու)ս, եւ զմեզ ընդ յ(իսու)սի յարուսցէ, եւ յանդիմա́ն կացուսցէ ձեւք հանդերձ։
քանզի ամ(ենայն) ինչ վ(ա)ս(ն) ձե́ր է. զի շնորհք յաճախեալք ՛ի բազմաց գոհու(թեն)է անտի, առաւելեսցի́ն ՛ի փառս ա(ստուածո)յ։
Վասն որոյ եւ ո́չ ձանձրանամք. այլ թէպէտ եւ արտաքին մարդս մեր ապականի, այլ ներքին մարդս մեր նորոգի́ օրըստօրէ.
զի առժամա́յն յաճախու(թ)ի(ւն) թեթեւ նեղութե(ան)ս մերոյ ՛ի յաւիտենակա́ն առաւելութի(ւն), զմեծութի́(ւն) փառացն գործէ ՛ի մեզ։
քանզի ո́չ գիտեմք զերեւելիսս, այլ զաներեւոյթսն. զի երեւելիքս առժամանակ մի են, եւ աներեւոյթքն յաւիտենականք։
