Սկսանիմք այսուհետեւ վերստի́ն զանձինս ընծայեցուցանել. թէպէտ եւ ո́չ պիտոյ իցեն մեզ, որպէս ոմանց թո́ւղթք ընծայու(թ)ե(ան) առ ձեզ, կ(ա)մ ՛ի ձէնջ։
Այլ թուղթք մեր դո́ւք էք՝ գրեալ ՛ի սիրտս մեր, ծանուցե́ալ եւ ընթերցեալ։ յամ(ենայն) մարդկանէ
յայտնեալք, զի էք թուղթք ք(րիստո)սի, պաշտեցեալ ՛ի մէնջ. եւ գրեալ ո́չ մրով, այլ հոգւո́վն ա(ստուածո)յ կենդանւոյ. ո́չ ՛ի տախտա́կս քարեղէնս, այլ ՛ի տախտակս սրտի մարմնեղէնս։
Յո́յս մի այսպիսի ունիմք ՛ի ձե́ռն ք(րիստո)սի առ ա(ստուա)ծ.
իբր ո́չ եթէ անձա́մբ բաւակա́ն եմք խորհել ինչ իբրեւ ՛ի մէնջ. այլ բաւականութի(ւն)ն մեր՝ յա(ստուածո)յ է,
որ եւ բաւակա́նս արար զմեզ՝ պաշտօնեայս նորո́ց կտակարանացս, ո́չ գրով, այլ հոգւո́վ. զի գիրն սպանանէ, այլ հոգին կեցուցանէ́։
Զի եթէ պաշտօն մահու գրո́վ դրոշմեալ ՛ի տախտա́կսն քարեղէնս. եղեւ փառօք, զի մի́ կարասցեն հայել որդիքն ի(սրաէ)լի յերե́սն մովսիսի, վ(ա)ս(ն) փառաց երեսաց ն(ո)ր(ա)՝ որ խափանելոցն էր.
որչափ եւս առաւել պաշտօ́ն հոգւոյն եղիցի փառօք։
Զի եթէ պաշտօն դատապարտու(թ)ե(ան)ն փառօք էր, որ՞չափ ե́ւս առաւել պաշտօն արդարու(թ)ե(ան)ն փառօք։
քանզի ո́չ եթէ փառաւորի́ փառաւորեա́լն յայսմ մասին, վ(ա)ս(ն) առաւելու(թ)ե(ան) փառացն։
Զի եթէ որ խափանելո́ցն էր՝ այն փառօ́ք էր, որչափ եւս առաւել որ գալո́ցն է՝ փառօք իցէ։
Եւ արդ՝ զի ունիմք այսպիսի յոյս, բազո́ւմ համարձակու(թեամ)բ վարեսցո́ւք.
եւ ո́չ ո(ր)պ(էս) մովսէս արկանէր քող ՛ի վ(ե)ր(այ) երեսաց իւրոց, վ(ա)ս(ն) չհայելոյ որդւոցն ի(սրաէ)լի ՛ի վախճան խափանելոցն։
Այլ կուրացան միտք ն(ո)ց(ա). քանզի մինչեւ ցայսօր ժամանակի, նո́յն քող ձգեալ կայ ՛ի վերայ ընթերցուածոց հին կտակարանացն. եւ ո́չ վերանայ, զի ք(րիստո)սիւ խափանելոց է։
Այլ մինչեւ ցայսօր յորժամ ընթերնուն զմովսէս, նո́յն առագաստ կայ ՛ի վերայ սրտից ն(ո)ց(ա)։
այլ յորժամ դարձցին առ տ(է)ր, ապա́ վերասցի առագաստն։
Զի տ(է)ր հոգին է. ուր հոգի տ(եառ)ն է, անդ ազատութի́(ւն) է։
Բայց մեր ամենեցուն բացաւ երեսօք զփառսն տ(եառ)ն իբրեւ ընդ հայելի տեսեալ, ՛ի նո́յն պատկեր նորոգիմք՝ փառաց ՛ի փառս. որպէս եւ տ(եառ)ն հոգւոյ։
