Ցուցանե́մ ձեզ եղբարք՝ զաւետարանն իմ, զոր աւետարանեցի ձեզ. զոր եւ ընկալարուք, յոր եւ հաստատեա́լդ եք.
որով ապրեցէքն. որով բանիւ աւետարանեցի́ թէ ունիցիք. բայց եթէ ՛ի զուր ինչ հաւատացէք։
Զի ես ձեզ զայն նա́խ աւանդեցի, զոր եւ ե́սն ընկալայ. թէ եւ ք(րիստո)ս մեռա́ւ վ(ա)ս(ն) մեղաց մերոց ըստ գրոց,
եւ զի թաղեցա́ւ, թէ եւ յարեա́ւ յաւուր երրորդի՝ ըստ գրոց.
եւ թէ երեւեցաւ կեփայի́, եւ ապա երկոտասանի́ցն.
ապա երեւեցաւ աւելի́ եւս քան զհինգ հարեւր եղբարց միանգամայն. յորոց բ(ա)զ(ու)մք կան մինչեւ ցայժմ, եւ ոմանք ննջեցի́ն։
եւ ապա երեւեցաւ յակովբա́յ, ապա առաքելոցն ամենեցուն։
Հո́ւսկ յետոյ քան զամենեսին՝ իբրեւ անարգի́ միոջ՝ եւրեւեցա́ւ եւ ինձ։
զի ե́ս իսկ եմ տրո́ւպն առաքելոց. որ չե́մ իսկ ար2անի թէ կոչեցայց առաքեալ. զի հալածեցի́ զեկեղեցին ա(ստուածո)յ։
այլ շնորհօ́քն ա(ստուածո)յ, եմ զինչ եւ իցեմ. եւ շնորհք ն(ո)ր(ա) որ յիս՝ ընդունայն ինչ ո́չ եղեն. այլ առաւե́լ քան զնոսա ամենեսին վաստակեցի. եւ ո́չ եթէ ես՝ այլ շնորհքն ա(ստուածո)յ որ ընդ իս։
արդ՝ եթէ ես, եւ եթէ նոքա՝ այսպէս քարոզեցաք, եւ դուք ա́յսպէս հաւատացէք։
Ապա եթէ ք(րիստո)ս քարոզի́ թէ ՛ի մեռելոց յարուցեալ է, զի՞արդ ասեն ոմանք ՛ի ձէնջ՝ եթէ յարութի(ւն) մեռելոց չի́ք։
եթէ յարու(թ)ի(ւն) մեռելոց չի́ք ապա եւ ք(րիստո)ս չէ́ յարուցեալ։
եւ եթէ ք(րիստո)ս չիցէ յարուցեալ, ընդունա́յն է քարոզութի(ւն)ն մեր. ընդունա́յն են եւ հաւատքն ձեր.
եւ գտանիցիմք սո́ւտ վկայք ա(ստուածո)յ, զի վկայեցաք զա(ստուածո)յ՝ եթէ յարոյց զք(րիստո)ս. զոր ո́չն արդեւք յարոյց՝ եթէ մեռեալք ո́չ յառնիցեն։
Իսկ եթէ մեռեալք ո́չ յառնեն, ապա եւ ք(րիստո́)ս չէ́ յարուցեալ։
եւ եթէ ք(րիստո)ս չիցէ յարուցեալ, ընդունա́յն են հաւատքն ձեր. եւ տակաւին ՛ի նմին ՛ի մեղս կայցէք։
Իսկ արդ՝ որ ննջեցինն ՛ի ք(րիստո)ս, կորեա՞ն արդեւք։
եթէ այսու կենօքս միա́յն յուսացեալ եմք ՛ի ք(րիստո)ս, ապա ողորմելի́ եմք քան զամ(ենայն) մարդիկ։
Այլ արդ՝ ք(րիստո)ս յարուցեալ է ՛ի մեռելոց, առաջին պտուղն ննջեցելոց.
քանզի մարդով եղեւ մահ, եւ մարդո́վ յարութի(ւն) մեռելոց։
ո(ր)պ(էս) ադամաւն ամենեքին մեռանին, նոյնպէս եւ ք(րիստո)սիւ ամենեքին կենդանասցին,
իւրաքանչիւր յիւրում կարգի. նախ՝ ք(րիստո)ս, եւ ապա ք(րիստո)սեանք ՛ի գալստեան ն(ո)ր(ա).
եւ ապա կատարած։ Յորժամ տացէ́ ՛ի ձեռս զթագաւորութի(ւն)ն ա(ստուածո)յ եւ հօր. յօրժամ խափանեսցէ́ զամ իշխանութի(ւն)ս, եւ զամ(ենայն) պետութի(ւն) եւ զզօրութի(ւն)։
զի պա́րտ է նմ(ա) թագաւորել, մինչեւ դիցէ զամ(ենայն) թշնամիս ՛ի ներքոյ ոտից իւրոց։
յետին թշնամին խափանի՝ մա́հ. եւ զամ(ենայն) ինչ հնազանդ արար ՛ի ներքոյ ոտից ն(ո)ր(ա)։
Այլ յորժամ ասիցէ, թէ հնազանդեա́լ է նմա ամ(ենայն), յա́յտ է՝ թէ բա́ց յայնմանէ որ հնազանդեցո́յց նմա զամ(ենայն)։
այլ յորժամ հնազանդեսցի́ նմ(ա) ամ(ենայն), յայնժամ եւ ի́նքն որդի հնազանդեսցի ա́յնմ, որ հնազանդեցո́յց նմ(ա) զամ(ենայն). զի եղիցի ա(ստուա)ծ ամ(ենայն) յամ(ենայն)ի։
Ապա թէ ոչ. զի՞նչ գործիցեն որ մկրտեցինն վ(ա)ս(ն) մեռելոց, եթե արդարե́ւ մեռեալք ո́չ յառնիցեն։ ընդէ՞ր իսկ բնաւ մկրտին վ(ա)ս(ն) ն(ո)ց(ա).
ընդէ՞ր եւ մեք ճգնիմք յամ(ենայն) ժամ,
եւ հանապազ մեռանիմք. ՛ի պարծա́նս ձեր երդնո́ւմ ե́ղբարք, զոր ունիմ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս ՛ի տ(է)ր մեր։
Եթէ վ(ա)ս(ն) մարդոյ ՛ի գազանամարտի́ լիեալ էի յեփեսոս, զի՞նչ օգուտ էր ինձ, եթէ մեռեալք ո́չ յառնեն։ կերիցո́ւք արբցո́ւք, քանզի վաղիւ մեռանի՞մք։
Մի́ խաբիք. ապականեն զբարս քաղցունս բանք չարք։
Սթափեցարո́ւք արդարու(թեամ)բ, եւ մի́ մեղանչէք. զի զգիտու(թ)ի(ւն) ա(ստուածո)յ ո́չ ունին ոմանք։ առ ամօթո́յ ձերոյ ասեմ։
Այլ ասիցէ՞ ոք, զի՞արդ յառնեն մեռեալք, կամ որո՞վ մարմնով գայցեն։
Ա́նմիտ, դու զոր սերմանեսն, ո́չ կենդանանայ՝ եթէ ոչ մեռանիցի́։
եւ զոր սերմանեսն, ո́չ զնոյն մարմին որ ծնանելո́ցն իցէ՝ սերմանես, այլ հա́տ մերկ. եթէ ցորենո́յ իցէ. եւ եթէ այլոց սերմանաց։
եւ ա(ստուա)ծ տա́յ նմա մարմին՝ ո(ր)պ(էս) եւ կամի. եւ իւրաքանչիւր սերմանացն զի́ւր մարմին։
Ո́չ ամ(ենայն) մարմին՝ նոյն մարմին է. այլ՝ այլ մարմին է մարդկան, եւ ա́յլ մարմին անասնոց, այլ մարմին թռչնոց՝ եւ ա́յլ մարմին ձկանց։
եւ մարմինք երկնաւորք, եւ մարմինք երկրաւո́րք. այլ՝ ա́յլ փառք երկնաւորաց են, եւ ա́յլ փառք երկրաւորաց։
ա́յլ փառք արեգական, եւ ա́յլ փառք լուսնի, այլ փառք աստեղաց, եւ աստղ քան զաստղ առաւե́լ է փառօք։
Նոյնպէս եւ յարու(թ)ի(ւն) մեռելոց։ սերմանի ապականութ(եամ)բ՝ եւ յառնէ առանց ապականու(թ)ե(ան).
սերմանի անարգութ(եամ)բ՝ եւ յառնէ փառօ́ք. սերմանի տկարութ(եամ)բ՝ եւ յառնէ զօրու(թեա́մ)բ.
սերմանի մարմին շնչաւոր՝ եւ յառնէ մարմին հոգեւո́ր։ եթէ գոյ մարմին շնչաւոր, գո́յ եւ հոգեւոր։
Ա́յսպէս եւ գրեալ է, եղեւ մարդն առաջին ադամ շո́ւնչ կենդանի. երկրորդ ադամ ՛ի հոգի կենդանարար։
բայց ո́չ նախ հոգեւորն, այլ շնչաւորն, եւ ապա́ հոգեւորն։
Առաջին մարդն յերկրէ, հողեղէ́ն. իսկ երկրորդ մարդն՝ տ(է)ր յերկնի́ց։
ո(ր)պ(էս) հողեղէնն, նո́յնպէս եւ հողեղէնքս, եւ ո(ր)պ(էս) երկնաւորն, նո́յնպէս եւ երկնաւորքն։
եւ որպէս զգեցաք զպատկեր հողեղինին. զգեցցո́ւք եւ զպատկեր երկնաւորին։
Բայց զայս ասեմ ե́ղբարք, եթէ մարմին եւ արիւն զարքայութի(ւն)ն ա(ստուածո)յ ժառանգել ո́չ կարեն. եւ ո́չ ապականու(թ)ի(ւն) զանապականութի(ւն) ժառանգէ։
Արդ՝ խորհուրդ մի́ ասեմ ձեզ. ամենեքեան ննջեսցո́ւք, այլ ո́չ եթէ ամենեքեան։ նորոգեսցո́ւք
յանկարծակի յական թօթափել ՛ի փող յետին. քանզի փող հարկանի, եւ մեռեալք յարիցեն առանց ապականութե(ան), եւ մեք նորոգեսցո́ւք։
Զի պա́րտ է ապականութե(ան)ս այսմիկ զգենուլ զանապականութի́(ւն). եւ մահկանացուիս այսմիկ զգենուլ զանմահու(թ)ի(ւն)։
Այլ յորժամ մահկանացուս այս զգեցցի զանմահու(թ)ի(ւն), եւ ապականու(թ)ի(ւն)ս զանապականու(թ)ի(ւն), յայնժամ եղիցի́ բանն որ գրեցաւ. եթէ ընկալա́ւ մահ յաղթու(թ)ի(ւն) քո։
Ո՞ւր է մահ յաղթութի(ւն) քո. ո՞ւր է դժոխք խայթոցքն քո։
խայթոց մահու՝ մե́ղք են, եւ զօրու(թ)ի(ւն) մեղաց՝ օրէնք։
Այլ շնորհք ա(ստուածո)յ՝ որ ետ մեզ զյաղթութի(ւն) ՛ի ձեռն տ(եառ)ն մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի։
Այսուհետեւ եղբա́րք իմ սիրելիք, հաստատո́ւն եղերուք, անշա́րժ կացէք, առաւե́լ լերուք ՛ի գործ տ(եառ)ն յամ(ենայն) ժամ. գիտասջիք՝ զի վաստակքն ձեր ո́չ են ընդունայն առաջի տ(եառ)ն։
