Այսպէս համարեսցին զմեզ մարդիկ, իբրեւ զպաշտօնեայս ք(րիստո)սի՝ եւ հազարապետս խորհրդոցն ա(ստուածո)յ։
Արդ՝ խնդի́ր է ՛ի մէջ հազարապետաց, եթէ ոք հաւատարիմ գտցի։
Այլ ինձ եւ ա́յս անարգանք են, եթէ ՛ի ձէնջ դատեցայց, կամ բնաւ իսկ ՛ի մարդկանէ. նա եւ զանձն իմ ո́չ քննեմ։
զի ո́չինչ գիտեմ զանձին իմոյ. այլ ո́չ եթէ այսու արդարանամ, զի որ քննէն զիս՝ տ(է)ր է։
Այսուհետեւ մի́ յառա́ջ քան զժամանակն դատիք, մինչեւ եկեսցէ տ(է)ր որ լուսաւո́ր առնիցէ զգաղտնի́ս խաւարի, եւ յայտնիցէ զխորհո́ւրդս սրտից. եւ ապա́ իւրաքանչիւր գովութի(ւն) եղիցի յա(ստուածո)յ։
Զայս ե́ղբարք՝ առակեցի յա́նձն իմ եւ յապաւղոս՝ վ(ա)ս(ն) ձեր. զի ՛ի մէնջ ուսջիք՝ մի́ ինչ առաւել քան զգրեալսն իմանալ. զի մի́ այր քան զընկեր հպարտանայցէք ՛ի վերայ ընկերին։
Իսկ արդ ո՞վ է որ քննիցէ զքեզ. զի՞նչ ունիս զոր ո́չ իցէ առեալ. եւ եթէ առեր՝ զի՞ պարծիս իբրեւ զչառեալ։
Արդէն իսկ յագեալ իցէք, եւ արդէ́ն մեծացարուք, առանց մե́ր թագաւորեցէք. եւ երանի́ թէ թագաւորէիք, զի եւ մեք ընդ ձե́զ թագաւորէաք։
Ինձ ա́յսպէս թուի՝ թէ զմեզ զառաքեալս. յետնո́րդս արար ա(ստուա)ծ՝ իբեւ զմահապարտս. զի տեսի́լ եղեաք աշխարհի, եւ հրեշտակա́ց եւ մարդկա́ն։
Մեք յիմա́րք վ(ա)ս(ն) ք(րիստո)սի, եւ դուք իմաստո́ւնք ՛ի ք(րիստո)ս. մեք տկարք՝ եւ դուք հզօ́րք. դուք փառաւորեալք՝ եւ մեք անա́րգք
մինչեւ ցայսօր ժամանակի։ եւ քաղցեաք, եւ ծարաւեցաք, եւ մե́րկ գնացաք, եւ կռփահարեցաք, եւ անհանգի́ստ եղեաք.
եւ աշխատեցա́ք ձեռօք մերովք. բամբասէին զմեզ՝ օրհնեաք. հալածէին՝ յանձն առնուեաք.
հայհոյէին՝ աղաչէա́ք, իբրեւ առակ նշաւակի́ եղեաք ամ(ենայն) աշխարհի. ամենեցո́ւն փարելի լինել մինչեւ ցայժմ։
Ոչ եթէ յամօթ ինչ առնելով զձեզ՝ գրեմ զայս, այլ իբրեւ զորդի́ս սիրելիս խրատեմ։
թէպէտ եւ բեւր դաստիարակս ունիցիք ՛ի ք(րիստո)ս, այլ ո́չ եթե բ(ա)զ(ու)մ հարս. զի ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս՝ աւետարանաւն ե́ս ծնայ զձեզ։
Արդ աղաչեմ զձեզ՝ նմանօղք ինձ եղիջի́ք։
վ(ա)ս(ն) այնորիկ առաքեցի առ ձեզ զտիմոթէոս, որ է իմ որդի սիրելի՝ եւ հաւատարիմ ՛ի տ(է)ր. որ յիշեցուսցէ́ ձեզ զճանապարհս իմ որ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս. ո(ր)պ(էս) եւ ամենա́յն ուրեք՝ յամ(ենայն) եկեղեցիս ուսուցանեմ։
Որպէս թէ չիցե́մ գալոց առ ձեզ, ոմանք հպարտացան։
այլ եկի́ց հո́ւպ ընդ հուպ՝ եթէ տ(է)ր կամեսցի. եւ ՛ի մի́ տառից՝ ո́չ զբանս հպարտացելոցն, այլ զզօրու(թ)ի(ւն)։
զի ո́չ եթէ բանի́ւք է արքյութի(ւն) ա(ստուածո)յ, այլ զօրութ(եամ)բ։
Արդ՝ ո՞(ր)պ(էս) կամիք, գաւազանա՞ւ եկից առ ձեզ, եթէ սիրո́վ հոգւոյն՝ հեզու(թ)ե(ան), եւ արդարու(թ)ե(ան), եւ խոնարհու(թ)ե(ան)։
