Եւ ես թէպէտ եւ եկի առձեզ ե́ղբարք, ո́չ ըստ առաւելութե(ան) ինչ բանից իմաստու(թ)ե(ան) պատմել ձեզ զվկայու(թ)ի(ւն)ն ա(ստուածո)յ։
Զի ո́չ եթէ ՛ի մտի եդի գիտել ինչ ՛ի ձեզ, բայց միայն զյ(իսու)ս ք(րիստո)ս, եւ զնոյն ՛ի խա́չ ելեալ։
եւ ես տկարութ(եամ)բ՝ եւ երկիւղիւ, եւ դողու(թեամ)բ բազմաւ եղէ առ ձեզ.
եւ բանն իմ եւ քարոզութի(ւն), ո́չ պատիր բանիւք իմաստութե(ան), այլ արդեամբք հոգւոյն եւ զօրութ(եամ)բ.
զի հաւատք ձեր մի́ իցեն իմաստութ(եամ)բ մարդկան, այլ զօրութ(եամ)բ ա(ստուածո)յ։
Զիմաստութի(ւն) խօսիմք ընդ կատարեալս. զիմաստութի(ւն), ո́չ զաշխարհիս այսորիկ, եւ ո́չ զիշխանաց աշխարհի́ս այսորիկ զխափանելեացս.
այլ խօսիմք զա(ստուածո)յ իմաստու(թ)ի(ւն)ն ծածո́ւկ խորհրդով, զոր յառաջ քան զյաւիտեանս սահմանեաց ա(ստուա)ծ ՛ի փառս մեր.
զոր ո́չոք յիշխանաց աշխարհիս այսորիկ ծանեաւ. զի եթէ է́ր ծանուցեալ, ո́չ արդեւք զտ(է)ր փառացն ՛ի խա́չ հանէին։
Այլ ո(ր)պ(էս) եւ գրեա́լ է. զոր ակն ո́չ ետես, եւ ունկն ո́չ լուաւ, եւ ՛ի սիրտ մարդոյ ո́չ անկաւ, պատրաստեաց ա(ստուա)ծ սիրելեա́ց իւրոց։
Այլ մեզ յայտնեա́ց ա(ստուա)ծ հոգւովն իւրով. զի հոգին զամ(ենայն) քննէ՝ եւ զխորս ա(ստուածո)յ։
զի ո՞ ոք ՛ի մարդկանէ գիտէ́ ինչ զմարդոյն, եթէ ոչ հոգի́ մարդոյն որ ՛ի նմա. նոյնպէս եւ ո́չ զա(ստուածո)յսն ոք գիտէ, եթէ ոչ հոգին ա(ստուածո)յ։
Այլ մեք ո́չ եթէ զհոգի աշխարհիս այսորիկ առաք, այլ զհոգին որ յա(ստուածո)յ. զի ծանիցուք զայն որ յա(ստուածո)յն շնորհեցաւ մեզ։
Եւ զոր խօսիմքս՝ ո́չ եթէ մարդկեղէն ուսմամբ ճարտարու(թ)ե(ան) բանից, այլ վարդապետու(թեամ)բ հոգւոյն, ընդ հոգեւորս զհոգեւո́րսն համեմատեմք։
քանզի շնչաւոր մարդ՝ ո́չ ընդունի զհոգւոյն ա(ստուածո)յ, զի յիմարու(թ)ի́(ւն) է նմա. եւ ո́չ կարէ գիտել՝ եթէ հոգեպէս քննիցի։
իսկ հոգեւորն քննէ զամ(ենայն), եւ ինքն յումեքէ ո́չ քննի։
Իսկ արդ՝ ո՞վ գիտաց զմիտս տ(եառ)ն, որ եւ խրատտու լինիցի նմա։ այլ մեք զմիտս ք(րիստո)սի ունիմք։
