ՊԱ́ՒՂՈՍ ԿՈՉԵՑԵԱԼ առաքեա́լ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի՝ կամօքն ա(ստուածո)յ, եւ սոսթենէ́ս եղբայր.
եկեղեցւոյդ ա(ստուածո)յ որ է ՛ի կորնթոս, նուիրելոց ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս՝ կոչեցելո́ց սրբոց, ամենեքումբք հանդերձ որ կարդան զանուն տ(եառ)ն մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի, յամ(ենայն) տեղիս ն(ո)ց(ա)՝ եւ մեր։
Շնորհք ընդ ձեզ եւ խաղաղութի́(ւն) յա(ստուածո)յ հօ́րէ մերմէ, եւ ՛ի տ(եառ)նէ յ(իսու)սէ ք(րիստո)սէ։
Գոհանա́մ զա(ստուածո)յ իմոյ յամ(ենայն) ժամ վ(ա)ս(ն) ձեր՝ ՛ի վերայ շնորհացն ա(ստուածո)յ որ տուեալ են ձեզ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս.
զի յամենայնի́ մեծացարուք դուք նովաւ՝ ամենայն բանիւ, եւ ամենայն գիտու(թեամ)բ.
որպէս վկայութի(ւն)ն իսկ ա(ստուածո)յ հաստատեցաւ ՛ի ձեզ։
զի դուք մի́ նուազիցիք՝ եւ մի́ իւիք շնորհօք, ա́կն կալեալ յայտնութե(ա)ն տ(եառ)ն մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի։
որ եւ հաստատեսցէ զձեզ մինչեւ ՛ի կատարած, անարա́տս՝ յօրն տ(եառ)ն մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի։
Հաւատարի́մ է ա(ստուա)ծ, որով կոչեցարուք ՛ի հաղորդութի(ւն) որդւո́յ նորա յ(իսու)սի ք(րիստո)սի տ(եառ)ն մերոյ։
Աղաչեմ զձեզ ե́ղբարք անուամբն տ(եառ)ն մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի. զի զնո́յն բան ունիցիք ամենեքեան, եւ մի́ իցեն ՛ի ձեզ հերձուածք. քանզի էիք հաստատեա́լք ՛ի նո́յն միտս եւ ՛ի նոյն հանճար։
Ա́զդ եղեւ ինձ վ(ա)ս(ն) ձեր ե́ղբարք՝ ՛ի քղուացւո́ց անտի, թէ հակառակութի́(ւն)ք են ՛ի ձեզ։
եւ արդ ասե́մ իսկ, եթէ իւրաքանչիւրոք ՛ի ձէնջ ասէ. ես պաւղոսեա́ն եմ, եւ մեւսն՝ եթէ ես ապաւղոսեան, եւ մեւսն՝ եթէ ես կեփայեան. եւ մեւսն՝ եթէ ես ք(րիստո)սեան։
իասկարդ՝ բաժանեա՞լ ինչ իցէ ք(րիստո)ս. մի՞թէ՝ պաւղոս ՛ի խաչ ելեալ իցէ վ(ա)ս(ն) ձեր, կամ յանո՞ւն պաւղոսի մկրտեցարուք։
Գոհանա́մ զա(ստուածո)յ իմոյ՝ զի ո́չ զոք ՛ի ձէնջ մկրտեցի, բայց միայն զկրիսպոս՝ եւ զգայոս. զի մի́ ոք ասիցէ,
թէ յիմ անուն մկրտեցարուք։
տա́լ ետուք կնիք եւ տանն ստեփանեայ։ զայլ ոք ո́չ գիտեմ ամենեւին թէ մկրտեցի։
զի ո́չ առաքեաց զիս ք(րիստո)ս մկրտել՝ այլ աւետարանե́լ ո́չ ճարտարութ(եամ)բ բանից, զի մի́ ընդունայն լիցի խաչն ք(րիստո)սի։
Զի ճա́ռ խաչին՝ կորուսելոցն յիմարու(թ)ի́(ւն) է. այլ փրկելո́ցս մեզ՝ զօրու(թ)ի́(ւն) ա(ստուածո)յ։
Զի գրեալ է, կորուսից զիմաստութի(ւն) իմաստնոց. եւ զխորհուրդս խորհրդականաց արհամարհեցից։
Ո՞ւր իմաստուն, ո՞ւր դպիր, ո՞ւր քննիչ աշխարհիս այսորիկ. ոչ ապաքէն յիմա́ր եցոյց ա(ստուա)ծ զիմաստութի(ւն) աշխարհիս։
քանզի իմաստութ(եամ)բն ա(ստուածո)յ՝ ո́չ ծանեաւ աշխարհ իմաստու(թեամ)բն զա(ստուա)ծ. հաճեցա́ւ ա(ստուա)ծ յիմարու(թեամ)բ քարոզութե(ա)ն ապրեցուցանել զհաւատացեալս։
Իսկ որովհետեւ հրեայք նշա́ն հայցեն, եւ հեթանոսք իմաստութի(ւն) խնդրեն.
մեք քարոզեսցուք զխաչելեա́լն ք(րիստո)ս. հրէից գայթագղութի(ւն), եւ հեթանոսաց յիմարութի(ւն).
բայց նոցին իսկ կոչեցելոցն հրէից եւ հեթանոսաց, զք(րիստո)ս՝ ա(ստուածո)յ զօրու(թ)ի(ւն), եւ ա(ստուածո)յ իմաստու(թ)ի(ւն)։
զի յիմարն ա(ստուածո)յ իմաստնագո́յն է քան զմարդիկ. եւ տկարն ա(ստուածո)յ զօրագո́յն է քան զմարդիկ։
Թէպէտ եւ զձե́ր իսկ կոչումնդ տեսէք ե́ղբարք, զի ո́չ բ(ա)զ(ու)մ իմաստունք ըստ մարմնոյ, եւ ո́չ բ(ա)զ(ու)մ հզօրք, եւ ո́չ բ(ա)զ(ու)մ ազնուականք.
այլ զյիմարս աշխարհիս ընտրեաց ա(ստուա)ծ, զի յամօ́թ արասցէ զիմաստունս. եւ զտկարս աշխարհիս ընտրեաց ա(ստուա)ծ, զի յամօթ արասցէ զհզօրս.
եւ զանտոհմս աշխարհի եւ զարհամարհեա́լս ընտրեաց ա(ստուա)ծ՝ եւ զոչինչսն՝ զի զէ́սն իմն խափանեսցէ́.
ո(ր)պ(էս) զի մի́ պարծեսցի ամ(ենայն) մարմին առաջի ա(ստուածո)յ։
Զի ՛ի նմանէ́ դուք էք ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս, որ եղեւ մեզ իմաստու(թ)ի́(ւն) յա(ստուածո)յ, արդարութի(ւն), եւ սրբու(թ)ի(ւն) եւ փրկու(թ)ի(ւն).
զի ո(ր)պ(էս) եւ գրեա́լ է. որ պարծին ՛ի տ(է)ր պարծեսցի։
