Ընդ ժամանակս ընդ այնոսիկ ա́րկ հերովդէս արքայ ձեռն՝ չարչարե́լ զոմանս յեկեղեցւոյն։
եւ սպան զյակովբոս զեղբայր յովհաննու սրով։
Ետես եթէ հաճո́յ է հրէիցն, յաւել եւս ունե́լ զպետրոս. եւ էին աւուրք բաղարջակերաց։
զոր իբրեւ կալաւ՝ ե́դ ՛ի բանտի, եւ մատնեաց չորի́ց չորրորդաց զինուորաց պահե́լ զնա. եւ կամէր յետ զատկին ածել զնա ժողովրդեանն։
Եւ պետրոս ՛ի պահեստի́ էր ՛ի բանտին. եւ աղօթք ստէ́պ լինէին յեկեղեցւոյն վ(ա)ս(ն) ն(ո)ր(ա) առ ա(ստուա)ծ։
Իբրեւ կամեցաւ զնա ածել հերովդէս. ՛ի գիշերին յայնմիկ էր պետրոս ՛ի քո́ւն ՛ի մէջ երկուց զինուորաց՝ կապեալ կրկի́ն շղթայիւք. եւ պահապանքն առաջի դրանն պահէին զբանտն։
Եւ ահա́ հրեշտակ տ(եառ)ն եկն եկա́ց ՛ի վերայ, եւ լո́յս ծագեաց ՛ի տանն՝ եւ խթեա́ց զկողսն պետրոսի, յարո́յց զնա՝ եւ ասէ. արի́ վաղվաղակի։ եւ անկա́ն շղթայքն ՛ի ձեռաց նորա։
Եւ ասէ ցնա հրեշտակն. ա́ծ զգօտի քո, եւ ա́րկ զհողաթափս յոտս քո։ եւ արա́ր այնպէս։ եւ ասէ ցնա. ա́րկ զձորձս քո, եւ ե́կ զկնի իմ։
Եւ ելեալ երթա́յր զհետ, եւ ո́չ գիտէր՝ եթէ ճշմարիտ իցէ որ ինչ եղեւն ՛ի հրեշտակէն. զի համարէր երա́զ տեսանել։
Եւ իբրեւ անցին նոքա ըստ մի́ պահ եւ ըստ երկուս, եկին մինչեւ ՛ի դուռնն երկաթի՝ որ հանէր ՛ի քաղաքն. որ ինքնի́ն բացաւ նոցա։ եւ մտեալ անցի́ն ընդ փողոց մի. եւ վաղվաղակի ՛ի բա́ց եկաց ՛ի նմանէ հրեշտակն։
Եւ պե́տրոս իբրեւ ՛ի միտս եղեւ, ասէ. արդ գիտեմ ճշմարիտ եթէ առաքեաց տ(է)ր զհրեշտակ իւր, եւ փրկեաց զիս ՛ի ձեռաց հերովդի, եւ յամ(ենայն) ակնկալութ(են)է́ ժողովրդեանն հրէից։
Եւ լեալ ՛ի միտս՝ ե́կն ՛ի տուն մարեմու մօր յովհաննու, որ կոչեցաւն մարկոս. ուր էին բազումք ժողովեալ՝ եւ աղօ́թս առնէին։
Եւ բախեալ զդուրս տանն, մատեաւ աղախին մի ունկն դնել, որում անուն էր հռովդէ։
եւ ծանուցեալ զձայնն պետրոսի, ՛ի խնդալոյն ո́չ եբաց զդուռն. ՛ի ներքս ընթացեալ պատմեաց, եթէ պե́տրոս առ դրանն կայ։
Նոքա ասեն ցնա՝ մոլի́ս։ եւ նա եւս պնդէր՝ թէ ա́յդպէս է։ եւ ն(ո)ք(ա) ասէին՝ հրեշտակ ն(ո)ր(ա) իցէ։
Եւ պետրոս ստէ́պ բախէր։ իբրեւ բացին, տեսին զնա՝ եւ զարմացա́ն։
Եւ նա ձեռամբ ցուցանէր ն(ո)ց(ա) լռե́լ. եւ պատմեաց ո(ր)պ(էս) եւ տ(է)ր եհան զնա ՛ի բանտէն. եւ ասէ՝ պատմեցէ́ք յակոբայ եւ եղբարց զայս։ եւ ելեալ գնաց յա́յլ տեղի։
Եւ իբրեւ եղեւ այդ, էր խռովու(թ)ի́(ւն) մեծ ՛ի մէջ զինուորացն, թէ զի՞ արդեւք պետրոսն եղեւ։
Իսկ հերովդէս իբրեւ խնդրեաց զնա՝ եւ ո́չ եգիտ, հարցեալ զպահապանսն՝ հրամայեաց սպանանել։ եւ իջեալ ՛ի հրէաստանէ ՛ի կեսարիայ, եւ ա́նդ լինէր։
Եւ էր հերովդէս ցասմա́մբ ընդ տիւրացիս եւ ընդ սիդովնացիս. եւ նոքա առհասարա́կ եկին առ նա. եւ ՛ի բանի արարեալ զբղաստոս սենեկապե́տ արքայի, խնդրէին զխաղաղու(թ)ի(ւն) վ(ա)ս(ն) կերակրելոյ երկրին նոցա յարքունուստ։
Յաւուր միում յերեւելւոջ՝ հերովդէս զգեցեալ էր զհանդերձ թագաւորու(թ)ե(ան)՝ եւ նստէր յատենի, եւ խօսէր ընդ ն(ո)ս(ա) հրապարակաւ։
եւ ամբոխն աղաղակէր՝ թէ ա(ստուծո́)յ բարբառ է, եւ ո́չ մարդոյ։
Եւ անդէն եհա́ զնա հրեշտակ տ(եառ)ն, փոխանակ զի ո́ ետ փառս ա(ստուածո)յ. եւ եղեալ որդնալի́՝ սատակեցա́ւ։
Եւ բանն ա(ստուածո)յ աճէ́ր եւ բազմանայր։
Բառնաբաս եւ սաւղոս դարձան յե(րուսաղէ)մէ՝ իբրեւ կատարեցին զպամտօնն. առեալ էր ընդ իւրեանս եւ զյովհաննէս՝ որ կոչեցեալն էր մարկոս։
