Ասէ քահանայապետն՝ եթէ արդարեւ՝ այդ այ՞դպէս իցէ։
Եւ նա́ ասէ. արք եղբարք եւ հարք՝ լուարո́ւք ինձ։ Ա(ստուա)ծ փառաց երեւցաւ հօր մերում աբրահամու, մինչդեռ ՛ի միջագե́տս էր մինչչե́ւ բնակեցուցեալ էր զնա ՛ի խառան. եւ ասէ ցնա։
ե́լ յերկրէ քումմէ եւ յազգէ քումմէ, եւ ե́կ յերկիր՝ զոր ցուցիցքեզ։
Յայնժամ ելեալ յերկրէն քաղդեացւոց բնակեցա́ւ ՛ի խառան։ եւ անտի յետ մեռելոյ հօր ն(ո)ր(ա), փոխեաց պանդխտեցո́յց զնա յերկրիս յայսմիկ, յորում դո́ւք այժմ բնակեալ էք։
Եւ ո́չ ետ նմա ժառանգու(թ)ի(ւն) ՛ի սմա, եւ ո́չ քայլ մի ոտին. եւ խոստացաւ տալ նմա զսա ՛ի բնակութի(ւն), եւ զաւակի́ նորա յետ ն(ո)ր(ա)։ եւ մինչ ո́չ գոյր ն(ո)ր(ա) որդի.
խօսեցաւ ա(ստուա)ծ ա́յսպէս, թէ եղիցի զաւակ ն(ո)ր(ա) պանդուխտ յօտա́ր երկիր. եւ ծառայեցուսցե́ն զնա՝ եւ չարչարեսցեն ամս չորեքհարեւր.
եւ զազգն որում ծառայեսցեն՝ դատեցա́յց ես ասէ ա(ստուա)ծ։ եւ յետ այսորիկ ելցեն՝ եւ պաշտեսցե́ն զիս ՛ի տեղւոջս յայսմիկ։
Եւ ետ նմա ո́ւխտ թլփատութե(ան)։ եւ ապա ծնաւ զիսահակ, եւ թլփատեաց զնա յաւուր ութերորդի. եւ իսահակ զյակո́վբ, եւ յակովբ զերկոտասա́ն նահապետսն։
Եւ նահապետքն նախանձեա́լ ը(նդ) յովսեփայ՝ վաճառեցին յեգիպտոս։ եւ էր ա(ստուա)ծ ը(նդ) նմա.
եւ փրկեաց զնա յամ(ենայն) նեղու(թ)ե(ան)ց ն(ո)ր(ա). եւ ետ նմա շնորհս եւ իմաստու(թ)ի(ւն) առաջի փարաւոնի արքային եգիպտացւոց. եւ կացոյց զնա իշխա́ն եգիպտացւոցն՝ եւ ամ(ենայն) տան ն(ո)ր(ա)։
Եւ եկն սո́վ յամ(ենայն) երկիրն եգիպտոսի, եւ ՛ի քանան։ եւ էր նեղութի(ւն) մեծ. եւ ո́չ գտանէին կերակուրս հարքն մեր։
Եւ լուեալ յակովբայ թէ գտանի́ կերակուր յեգիպտոս, առաքեաց զհարսն մեր յառաջագոյն։
եւ յերկրորդումն ե́տ ծանօթս յովսէփ եղբարց իւրոց։ եւ յայտնի́ եղեւ փառաւոնի ազգն ն(ո)ր(ա)։
Առաքեաց յովսէփ եւ կոչեա́ց զյակոբ զհայր իւր, եւ զամ(ենայն) ազգատոհմն՝ ոգիս եւթանասուն եւ հինգ։
Եւ է́ջ յակոբ յեգիպտոս. եւ վախճանեցա́ւ ինքն եւ հարքն մեր։
եւ փոխեցան ՛ի սիւքէ́մ, եւ եդան յայրին զոր ստացաւ աբրահամ գնոց արծաթոյ յորդւոցն եմովրայ՝ ՛ի սիւքէմ։
Իբրեւ մերձեցա́ւ ժամանակ աւետեացն՝ զոր խոստացաւ ա(ստուա)ծ աբրահամու, աճեաց ժողովուրդն՝ եւ բազմացա́ւ յոյժ յեգիպտոս։
մինչեւ յարեաւ ա́յլ թագաւոր յեգիպտոս, որ ո́չ ճանաչէր զյովսէփ։
Նա՝ հնարեցա́ւ ազգին մերում, եւ չարչարեաց զհարսն մեր, առնել ընկեցի́կ զմանկունս նոցա զի մի́ ապրեսցին։
Յորում ժամանակի ծնաւ մովսէս, եւ էր կայտա́ռ առաջի ա(ստուածո)յ. որ եւ սնա́ւ ՛ի տան հօր իւրոյ ամիսս երիս։
եւ յընկեցիկն առնել զնա՝ եբարձ զնա դուստրն փառաւոնի, եւ սնոյց զնա ի́ւր յորդեգիրս։
եւ վարժեցա́ւ մովսէս ամ(ենայն) իմաստու(թեամ)բ եգիպտացւոցն. եւ էր զօրաւո́ր բանիւք եւ գործովք իւրովք։
Իբրեւ լցա́ւ ն(ո)ր(ա) քառասնամեայ ժամանակք, անկաւ ՛ի սիրտ ն(ո)ր(ա) շրջել զեղբարբք իւրովք՝ զորդւովքն ի(սրաէ)լի։
եւ տեսեալ զոմն զրկեալ՝ զչարեցա́ւ, եւ խնդրեա́ց զվրէժ զրկելոյն՝ սպանեալ զեգիպտացին։
Զմտաւ ածէր թէ իմասցին եղբարք ն(ո)ր(ա), զի ա(ստուա)ծ ՛ի ձեռն նորա́ տալոց էր զփրկու(թ)ի(ւն) ն(ո)ց(ա). եւ նոքա ո́չ իմացան։
Եւ ՛ի վաղիւ անդր երեւեցաւ ն(ո)ց(ա) մինչդեռ մարտնչէինն, եւ վարեաց զն(ո)ս(ա) ՛ի խաղաղութի(ւն). ասէ՝ ա́րք եղբարք էք, ընդէ՞ր զրկէք զմինեանս։
Իսկ որ զրկէր զընկերն՝ մերժեաց զնա, եւ ասէ. ո՞ կացոյց զքեզ իշխան եւ դատաւոր ի վերայ մեր։
մի՞թէ՝ սպանանե՞լ կամիցիս զիս, զոր օրինակ սպաներ երէկ զեգիպտացին։
Եւ փախեա́ւ մովսէս ՛ի բանիցս յայսցանէ, եւ եղեւ պանդո́ւխտ յերկրին մադիամու. ուր ծնաւ երկուս որդիս։
եւ ՛ի կատարել ամաց քառասնից, երեւեցա́ւ նմ(անէ) յանապատին լերինն սինայ հրեշտակ տ(եառ)ն ՛ի բոց հրոյ մորենւոյն։
Եւ մովսիսի տեսեալ՝ զարմացա́ւ ընդ տեսիլն։ եւ ՛ի մատչելն ն(ո)ր(ա) նշմարել, եղեւ ձա́յն տ(եառ)ն՝ եւ ասէ։
ես եմ ա(ստուա)ծ հարց քոց, ա(ստուա)ծ աբրահամու՝ եւ սահակայ՝ եւ յակովբայ։ եւ զահի հարեալ մովսէս՝ ո́չ իշխէր հայել։
Եւ ասէ ցնա տ(է)ր. լո́յծ զկօշիկս ոտից քոց, զի տեղիդ յորում դուդ կացեր՝ երկիր սո́ւրբ է։
տեսանելո́վ տեսի զչարչարանս ժողովրդեան իմոյ որ յեգիպտոս, եւ լուա́յ հեծութե(ան) ն(ո)ց(ա), եւ իջի փրկե́լ զն(ո)ս(ա). եւ արդ՝ ե́կ առաքեցից զքեզ յեգիպտոս։
Զայն մովսէս՝ զոր ուրացան եւ ասէին. ո՞ կացոյց զքեզ իշխան եւ դատաւոր ՛ի վերայ մեր, զնա ա(ստուա)ծ իշխան եւ փրկի́չ առաքեած ՛ի ձեռն հրաշտակին, որ երեւեցաւ նմա ՛ի մորենւոջն։
Նա́ եհան զն(ո)ս(ա) արարեալ նշանս եւ արուեստս յերկրին եգիպտացւոց, եւ ՛ի կարմիր ծովուն, եւ յանապատի՝ ամս քառասուն։
Ա́յս մովսէս՝ որ ասաց ցորդիսն ի(սրաէ)լի. մարգարէ́ ձեզ յարուսցէ տ(է)ր ա(ստուա)ծ յեղբարց ձերոց՝ իբրեւ զիս, նմա́ լուիջիք։
Սա է որ եղեւ յեկեղեցւոջն յանապատին ընդ հրեշտակին, որ խօսեցաւ ընդ նմա ՛ի լերինն սինայ՝ եւ ընդ հարսն մեր. որ ընկալաւ զպատգամս կենդանիս տալ մեզ։
Որում ո́չ կամեցան հնազանդ լինել հարքն մեր, այլ մերժեցին եւ դարձա́ն սրտիւք իւրեանց յեգիպտոս։
եւ ասէն ցահարոն. արա́ մեզ աստո́ւածս որ երթայցեն առաջի մեր. զի մովսէսն այն որ եհան զմեզ յերկրէն եգիպտացւոց՝ ո́չ գիտեմք զի́ եղեւ նմ(անէ)։
Եւ արարին յաւուրսն յայնոսիկ որթ, եւ մատուցին զո́հս կռոց, եւ ուրա́խ լինէին ՛ի գործս ձեռաց իւրեանց։
Դարձոյց ա(ստուա)ծ՝ եւ մատնեա́ց զն(ո)ս(ա) ՛ի պաշտօն զօրու(թ)ե(ան) երկնից.ո(ր)պ(էս) եւ գրեա́լ է ՛ի գիրս մարգարէից. մի թէ զո՞հս եւ պատարագս մատուցէք ինձ զամս քառասուն յանապատին՝ տո́ւնդ ի(սրաէ)լի։
եւ առէք զվրանն մողոքայ, եւ զաստղն աստուածոյն հռեմփայ, զպատկերսն զոր արարէք երկիր պագանել ն(ո)ց(ա). եւ փոխեցից զձեզ յա́յն կողմ բաբելացւոց։
Խորա́նն վկայութե(ան) էր ընդ հարսն մեր յանապատին. ո(ր)պ(էս) հրամա́ն ետ որ խօսէրն ընդ մովսիսի, առնել զայն ըստ օրինակին զոր ետես։
Զոր եւ ընկալեալ բերէին հարքն մեր հանդերձ յեսուաւ ՛ի վիճակ ազգացն, զորս մերժեաց ա(ստուա)ծ յերեսաց հարցն մերոց. մինչեւ յաւուրս դաւթի,
որ եգիտ շնո́րհս առաջի ա(ստուածո)յ, եւ խնդրեաց գտանել զյարկս ա(ստուածո)յ յակովբայ։
Նա եւ սողովմոն շինեաց նմա տուն։
այլ ո́չ եթէ բարձրեալն ՛ի ձեռագործ տաճարս բնակէ։ այլ ո(ր)պ(էս) մարգարէն ասէ.
երկինք աթո́ռ իմ են, եւ երկիր պատուանդան ոտից իմոց. որպիսի՞ տուն շինեցէք ինձ՝ ասէ տ(է)ր. կամ զի՞նչ տեղի հանգստեան իմոյ
ո՞չ ձեռն իմ արար զայս ամ(ենայն)։
Խստապարանոցք եւ անթլփա́տք սրտիւք եւ ակընջօք։ դուք հանապա́զ հոգւոյն ս(ր)բ(ո)յ հակառակ կայք. ո(ր)պ(էս) հարքն ձեր, եւ դուք։
Զո́ ոք ՛ի մարգարէիցն ո́չ հալածեցին հարքն ձեր. եւ սպանին զայնոսիկ որ յառաջագոյն պատմեցին վ(ա)ս(ն) գալստեան արդարոյն. որոյ դուք այժմ մատնիչք եւ սպանօղք եղերուք.
ոյք առէք զօրէնս ՛ի հրամանս հրեշտակաց, եւ ո́չ պահեցէք։
Եւ լուեալ զայս զայրանայի́ն ՛ի սիրտս իւրեանց, եւ կրճտէին զատամունս ՛ի վերայ նորա։
Եւ նա էր լի́ հոգւով սրբով. հայեցաւ յերկինս՝ եւ ետե́ս զփառս ա(ստուածո)յ, եւ զյ(իսու)ս զի կա́յր ընդ աջմէ ա(ստուածո)յ։ եւ ասէ՝ ահա տեսանե́մ զերկինս բացեալ՝ եւ զորդի մարդոյ զի կայ ընդ աջմէ ա(ստուածո)յ։
Աղաղակեա́լ ՛ի ձայն մեծ, խցի́ն զականջս իւրեանց, եւ դիմեցին առ հասառակ ՛ի վերայ ն(ո)ր(ա)։
եւ հանեալ արտաքոյ քաղաքին՝ քարկոծէի́ն զնա։ եւ վկայքն դնեին զձորձս իւրեանց առ ոտս երիտասարդի միոջ՝ որ կոչէր սա́ւուղ։
եւ քարկո́ծ առնեին զստեփանոս, որ կարդայր եւ ասէր. տ(է)ր՝ յ(իսու)ս՝ ընկա́լ զոգի իմ։
Եդ ծունր՝ եւ աղաղակեաց ՛ի ձայն բարձր. տ(է)ր, մի́ համարիր դոցա զայս մեղս։ եւ զայս իբրեւ ասաց՝ ննջեաց. եւ սաւղոս էր կամակից սպանման նորա։
