Եւ յաւուրսն յայնոսիկ ՛ի բազմանալ աշակերտացն՝ եղեւ տրտո́ւնջ յունացն առ հեբրայեցիսն. զի արհամարհեա́լ լինէին ՛ի պաշտամանն հանապազորդի այրիք նոցա։
Կոչեցին երկոտասանքն զբազմու(թ)ի(ւն) աշակերտա́ցն՝ եւ ասեն. ո́չ է հաճոյ թողուլ մեզ զբանն ա(ստուածո)յ՝ եւ պաշտել զսեղանն։
ընտրեցէ́ք ե́ղբարք վկայեալս ՛ի ձենջ արս եւթն, զորս կացուսցո́ւք ՛ի վերայ պիտոյիցս այսոցիկ.
եւ մեք՝ աղօթի́ց եւ պաշտաման եւ բանի́ն հպատա́կ լիցուք։
Եւ հաճո́յ թուեցաւ բանն առաջի ամենայն բազմու(թ)ե(ան)ն։ եւ ընտրեցին զստեփանոս, այր՝ լի́ հաւատով՝ եւ հոգւով սրբով, եւ զփիլի́պպոս, եւ զպրոքորոն, եւ զնիկանովրա́յ, եւ զտիմովնա́յ, եւ զպարմենա́յ, եւ զնիկողայո́ս զեկն անտիոքացի։
զորս կացուցին առաջի առաքելոցն, եւ աղօթս արարեալ՝ եդին ՛ի վերայ ն(ո)ց(ա) զձեռս։
Եւ բա́նն ա(ստուածո)յ աճէր. եւ բազմանա́յր թիւ աշակերտելոցն յոյժ յե(րուսաղէ)մ։ եւ բազում ժողովք ՛ի քահանայիցն անսայի́ն հաւատոցն։
Ստեփանոս այր՝ լի́ շնորհօք եւ զօրութ(եամ)բ, առնէր արուեստս եւ նշա́նս մեծամեծս ՛ի ժողովրդեանն։
Յարեան ոմանք ՛ի ժողովրդենէն, որ կոչէր լիբեացւոց՝ եւ կիւրենացւոց՝ եւ աղեքսանդրացւոց՝ եւ որ ՛ի կիլիկեցւոց՝ եւ յասիա, վիճե́լ ընդ ստեփանոսի.
եւ ո́չ կարէին զդէմ ունել զիմաստութե(ա)ն եւ զհոգւոյն, որով խօսէր։
Յայնժամ հրապուրեցին ա́րս ոմանս ասե́լ զնմանէ, թէ լուաք զդորա խօսել բանս հայհոյութե(ան) ՛ի մովսէս եւ յա(ստուա)ծ։
Եւ խրովեցի́ն զժողովուրդն եւ զերիցունսն եւ զդպիրսն. եւ հասեալ ՛ի վերայ յափշտակեցի́ն զնա՝ եւ ածի́ն յատեանն։
Եւ կացուցին վկայս սո́ւտս որ ասէին, այրս այս ո́չ դադարէ խօսել բանս հայհոյու(թ)ե(ան) զտեղւոյն սրբոյ՝ եւ զօրինացն։
լուա́ք ՛ի դմանէ զի ասէր, թէ յ(իսու)ս նազովրեցի՝ նա́ քակեսցէ զտեղիս զայս, եւ փոխեսցէ զօրէնսս զոր ետ մեզ մովսէս։
Եւ հայեցեալ ՛ի նա ամենեցուն որ նստէին յատենին, տեսին զերեսս ն(ո)ր(ա) իբրեւ զերեսս հրեշտակի։
