Իսկ ա́յր ոմն անանիա́ անուն, հանդերձ կնաւ իւրով սափիրաւ, վաճառեաց ագարա́կ,
եւ խորեաց ՛ի գնոց անտի՝ գիտելո́վ եւ կնոջն. եւ եբեր մասն ինչ՝ ե́դ առ ոտս առաքելոցն։
Ասէ պե́տրոս. ա́նանիա՝ ընդէ՞ր ելից սատանայ զսիրտ քո՝ ստել քեզ հոգւոյն ս(ր)բ(ո)յ, եւ խորե́լ ՛ի գնոց գեաւղջն.
ոչ ապաքէն մինչ կայրն քո́ էր, եւ ՛ի վաճառելն՝ ընդ քո իշխանութ(եամ)բ էր. զի՞ է՝ զի եդիր ՛ի սրտի քում զիրս զայս. ո́չ ստեցեր մարդկան՝ այլ ա(ստուածո)յ։
Եւ լուեալ անանիա զբանս զայսոսիկ, անկաւ եւ եհա́ն զոգի. եւ եղեւ ա́հ մե́ծ ՛ի վերայ ամենեցուն որ լուան զայն։
Յոտն կացին երիտասարդքն՝ եւ ամփոփեցին զնա, եւ տարան թաղեցին։
Եւ եղեւ իբրեւ ժամք երեք անցին, եւ կին ն(ո)ր(ա) ո́չ գիտէր զինչ եղեալն էր, եմո́ւտ ՛ի ներքս։
Պատասխանի ետ նմա պե́տրոս՝ եւ ասէ ցնա, ասա́ դու ինձ՝ թէ ա́յն չափ գնոց զգեաւղն վաճառեցէք։ եւ նա ասէ. այո́ այնչափ։
Եւ ասէ ցնա պետրոս. զի՞ է՝ զի միաբանեցէք դուք փորձել զհոգին տ(եառ)ն. ահա ոտքն՝ որ թաղեցին զայրն քո ՛ի դրանն, հանցե́ն եւ զքեզ։
Եւ անկաւ անդէն առ ոտս նորա՝ եւ եհա́ն զոգի։ մտին երիտասարդքն՝ գտին զնա մեռեալ, եւ հանին թաղեցի́ն առ առն իւրում։
Եւ եղեւ երկիւղ մեծ ՛ի վերայ ամ(ենայն) եկեղեցւոյն, եւ ՛ի վերայ ամենեցուն որ լուան զայս.
Եւ ՛ի ձեռս առաքելոցն լինէին նշա́նք եւ արուեստք բ(ա)զ(ու)մք ՛ի ժողովրդեանն. եւ էին միաբա́ն ամենեքեան ՛ի սրահին սողոմոնի։
եւ յայլոց անտի ո́չոք իշխէք մերձենալ առ նոսա. այլ յարգէր զն(ո)ս(ա) ժողովուրդն։
Եւ առաւե́լ եւս յաւելույն հաւատացեալքն ՛ի տ(է)ր, բազմութի(ւն) արանց եւ կանանց.
մինչեւ ՛ի հրապարակսն հանել զհիւանդս՝ եւ դնել պատգարակօք եւ մահճօք իւրեանց, զի ընդ անցանելն պետրոսի՝ գոնէ հովանին ն(ո)ր(ա) հասցէ ումեք ՛ի նոցանէ։
Եւ ժողովէ́ր բազմութի(ւ)ն շուրջ ՛ի քաղաքաց անտի յե(րուսաղէ)մ. բերէին զհիւանդս եւ զնեղեալս յայսոց պղծոց, որք եւ բժշկէին ամենեքեան։
Յարուցեալ քահանայապետն, եւ ամենեքին որ ընդ նմա՝ եւ աղանդ սադուկեցւոց՝ լցա́ն նախանձու։
եւ արկին զձեռս յառաքեալսն, եւ եդին զնոսա հրապարակա́ւ ՛ի բանտի։
Ապա հրեշտակ տ(եառ)ն գիշերի եբա́ց զդուրս բանտին, եւ հանեալ զն(ո)ս(ա)՝ ասէ։
գնացէք կացէ́ք ՛ի տաճարին, եւ խօսեցարո́ւք ընդ ժողովրդեանն զամ(ենայն) պատգամս կենացս այսոցիկ։
Եւ իբրեւ լուան, մտի́ն ընդ առաւօտն ՛ի տաճարն՝ եւ ուսուցնէին։ Եկն քահանայապետն՝ եւ որ ընդ նմա, կոչեցի́ն միաբան զատեանն, եւ զամ(ենայն) ծերակոյտ որդւոցն ի(սրաէ)լի. եւ առաքեցին ՛ի բանտն, ածել զն(ո)ս(ա)։
Եւ իբրեւ եկին սպասաւորքն, ո́չ գտին զն(ո)ս(ա) ՛ի բանտին։ դարձեալ անդրէն պատմեցին,
եւ ասեն. թէ զբանտն գտաք փակեա́լ ամ(ենայն) զգուշութ(եամ)բն, եւ պահապանսն զի կային առ դրանն. բացաք՝ եւ ՛ի ներքս զոք ո́չ գտաք։
Իբրեւ լուան զբանս զայսոսիկ իշխանք տաճարին եւ քահանայապետքն, հիանայի́ն վ(ա)ս(ն) ն(ո)ց(ա), թէ զի՞նչ արդեւք լինիցի այն։
Եւ եկն ոմն պատմեաց ն(ո)ց(ա), թէ ահա արքն զորս եդիք ՛ի բանտին՝ կա́ն ՛ի տաճարին, եւ ուսուցանեն զժողովուրդն։
Յայնժամ երթեալ իշխանքն սպասաւորօքն հանդերձ՝ ածին զն(ո)ս(ա) ո́չ բռնու(թեամ)բ. քանզի երկնչէին ՛ի ժողովրդենէն՝ զի մի́ քարկոծեսցին։
Եւ ածեալ զն(ո)ս(ա)՝ կացուցին յատենի. եհարց զն(ո)ս(ա) քահանայապետն,
եւ ասէ. ո́չ պատուիրելով պարուիրեցաք ձեզ՝ մի́ ուսուցանել յանունն յայն. եւ արդ աւասիկ լցէք զե(րուսաղէ)մ ուսմամբդ ձերով, եւ կամիք ածել ՛ի վերայ մեր զարիւն զառն զայնորիկ։
Պատասխանի ետ պետրոս եւ առաքեալքն՝ եւ ասեն. հնազանդել պարտ է ա(ստուածո)յ առաւել քան մարդկան։
Ա(ստուա)ծ հարցն մերոց յարո́յց զյ(իսու)ս՝ զոր դուքն սպանէք կախեալ զփայտէ։
զնա ա(ստուա)ծ զառաջնորդ եւ փրկիչ բարձրացոյց աջովն իւրով տալ ապաշխարու(թ)ի́(ւն) ի(սրաէ)լի, եւ թողու(թ)ի(ւն) մեղաց։
եւ մե́ք եմք ն(ո)ր(ա) վկայք բանիցս այսոցիկ, եւ հոգի́ն ս(ուր)բ՝ զոր ետ ա(ստուա)ծ հնազանդելոց իւրոց։
Եւ նոքա իբրեւ լուան, առատանային եւ խորհէին ապանանել զն(ո)ս(ա)։
Յարուցեալ ոմն ՛ի մէջ ատենին փարիսացի, որում անուն էր գամաղիէլ՝ օրէնսուսո́յց, պատուական ամ(ենայն) ժողովրդեանն. հրամայեաց սակաւի́կ մի զարսն արտա́քս տանել։
եւ ասէ ցնոսա. ա́րք ի(սրա)էլացիք՝ հայեցարո́ւք ՛ի ձեզ վասն արանցս այսոցի́կ, զի՞նչ արժան իցէ գործել։
Յառաջ քան զաւուրս զայսոսիկ յարեաւ թեւդաս՝ ասե́լ զանձնէ թէ իցէ́ ոմն. յոր անկան արք թուով իբրեւ չորեքհարեւր. որ սպանաւ, եւ ամենեքեան որ միաբանեալ էին ընդ նմա՝ քակտեցան՝ եւ եղեն յոչինչ։
Յետ ն(ո)ր(ա) յարեաւ յուդաս գալիլեացի՝ յաւուրս աշխարհադրին. եւ ապստամբեցոյց ժողովուրդ բ(ա)զ(ու)մ զկնի իւր. եւ նա կորեաւ, եւ ամենեքեան որ ընդ նմայն հաւանեալ էին՝ ցրուեցան։
Եւ զարդի́ս ասեմ ձեզ, ՛ի բա́ց կացէք յարանցդ յայդցանէ, եւ թո́յլ տուք դոցա. զի եթէ ՛ի մարդկանէ իցէ խորհուրդդ այդ կամ գործդ՝ քակտեսցի́.
ապա թէ յա(ստուածո)յ է՝ ո́չ կարէք քակտել զդոսա։ գուցէ եւ ա(ստուա)ծամա́րտք գտանիցիք։ Հաւանեցա́ն նմա.
եւ կոչեցեալ զառաքեալսն՝ գա́ն հարին, եւ պատուիրեցին՝ մի́ եւս խօսել յանուն յ(իսու)սի. եւ արձակեցին զն(ո)ս(ա)։
Եւ նոքա գնացին խնդալով յերեսաց ատենին, զի վ(ա)ս(ն) անուանն արժանի́ եղեն անարգելոյ։
եւ զամ(ենայն) օր ՛ի տաճարին եւ առտնին ո́չ դադարէին աւետարանել եւ ուսուցանել՝ զյ(իսու)ս ք(րիստո)ս։
