Պե́տրոս եւ յովհաննէս ելանէին ՛ի տաճարն յիններո́րդ ժամու աղօթիցն։
Եւ էր այր մի կա́ղ յորովայնէ մօր իւրոյ, զոր բարձեալ դնէին հանապազօր առ դրա́ն տաճարին՝ որ կոչէր գեղեցիկ. խնդրել ողորմութի(ւն) յայնցանէ որ մտանէին ՛ի տաճարն։
Որոյ տեսեալ զպե́տրոս եւ զյովհաննէս զի մտանէին ՛ի տաճարն, աղաչէր ողորմութի(ւն) առնուլ։
Հայեցաւ ՛ի նմա պե́տրոս յովհաննո́ւ հանդերձ, եւ ասէ՝ հայեա́ց ՛ի մեզ։
նա դարձաւ ՛ի նոսա, եւ ակն ունէր առնուլ Ի́նչ ՛ի նոցանէ։
Եւ ասէ պետրոս. արծաթ եւ ոսկի ո́չ ունիմ. բայց զոր ունիմս զայս տա́ց քեզ. յանուն յ(իսու)սի ք(րիստո)սի նազովրեցւոյ՝ արի́ եւ գնա։
եւ կալեալ զաջոյ ձեռանէ ն(ո)ր(ա) յարոյց զնա. Եւ անդէն հաստատեցա́ն բարձք ն(ո)ր(ա)՝ եւ սրունք։
՛ի վեր վազեաց եւ սկսաւ գնա́լ. եւ եմո́ւտ ընդ ն(ո)ս(ա) ՛ի տաճարն. գնայր եւ վազվազէր, եւ օրհնէր զա(ստուա)ծ։
Եւ ետես ամ(ենայն) ժողովուրդն զնա, զի գնայր եւ օրհնէր զա(ստուա)ծ.
եւ գիտէին զնա զի սա́ էր, որ նստէր վ(ա)ս(ն) ողորմութե(ան) առ գեղեցիկ դրան տաճարին. եւ լցան զարմանալեօք ՛ի վերայ նշանին որ եղեւ։
Եւ մինչդեռ նա ունէր զպե́տրոս եւ զյովհաննէս, ընթացա́ւ ամ(ենայն) ժողովուրդն առ նոսա ՛ի սրահն՝ որ կոչէր սաղովմոնի՝զարմացեա́լք։
Իբրեւ ետես պետրոս՝ պատասխանի ետ ժողովրդեանն եւ ասէ. Արք ի(սրա)էլացիք՝ զի՞ զարմացեալ էք ՛ի վերայ այսորիկ, կամ ընդ մեզ զի՞ էք պշուցեալ, իբրու թէ անձի́ն զօրութ(եամ)բ ինչ՝ կամ քաջութ(եամ)բ արարեալ իցէ զգնալդ դմա։
Ա(ստուա)ծ աբրահամու, եւ ա(ստուա)ծ սահակայ, եւ ա(ստուա)ծ յակովբայ, ա(ստուա)ծ հարցն մերոց փառաւորեա́ց զորդի իւր զյ(իսու)ս, զոր դուքն մատնեցէք՝ եւ ուրացարուք առաջի պոնտացւոյ պիղատոսի, ՛ի դատելն ն(ո)ր(ա) արձակել։
Եւ դուք զս(ուր)բն եւ զարդարն ուրացարուք, եւ խնդրեցէք այր մի մահապարտ շնորհել ձեզ։
եւ զառաջնորդ կենացն սպանէ́ք, զոր ա(ստուա)ծ յարոյց ՛ի մեռելոց. որում մե́ք իսկ վկայեմք։
Եւ հաւատովք անուան ն(ո)ր(ա) զսա զոր տեսանէ́քս եւ գիտէք, հաստատեա́ց անո́ւն նորա. եւ հաւատքն որ նովաւ՝ ետուն դմա զառողջութի(ւն)ս զայս՝ յանդիման ձեր ամենեցուն։
Եւ արդ՝ ե́ղբարք գիտեմ զի անգիտութ(եամ)բ՝ արարէք՝ ո(ր)պ(էս) եւ իշխա́նքն ձեր։
այլ ա(ստուա)ծ՝ որպէս յառաջագո́յն պատմեաց ՛ի բերանոյ ամ(ենայն) մարգարէից՝ զչարչարելն ք(րիստո)սի իւրոյ, նո́յնպէս եւ կատարեաց։
Արդ՝ ապաշաւեցէք եւ դարձարո́ւք ՛ի ջնջել զմեղս ձեր.
ո(ր)պ(էս) զի եկեսցեն ժամանակք հանգստեա́ն յերեսաց տ(եառ)ն. եւ առաքեսցէ զյառաջագո́յն նկատեալն ձեզ՝ զյ(իսու)ս ք(րիստո)ս։
Զոր պա́րտ է երկնի́ց ընդունել՝ մինչեւ ՛ի ժամանակս ամենեցուն հաստատելոյ։ զորոց խօսեցա́ւ ա(ստուա)ծ ՛ի բերանոյ սրբոց իւրոց մարգարէից։
Մովսէս ասաց ցհա́րսն մեր, թէ մարգարէ́ յարուսցէ ձեզ տ(է)ր ա(ստուա)ծ ձեր յեղբարց ձերոց իբրեւ զիս, նմա́ լուիջիք՝ ըստ ամենայնի́ որ զինչ եւ խօսեսցի առ ձեզ։
եւ եղիցի ամ(ենայն) անձն՝ որ ո́չ լուիցէ մարգարէին այնմիկ, սատակեսցի́ ՛ի ժողովրդենէն։
Եւ ամ(ենայն) մարգարէք որ ՛ի սամելէ́ եւ այսր, մարգարէացան եւ պատմեցին զաւուրսս զայսոսիկ։
Դո́ւք էք որդիք մարգարէիցն, եւ ուխտին զոր ուխտեա́ց ա(ստուա)ծ ընդ հարսն մեր, եւ ասէ ցաբրահամ.՛ի զաւակի́ քում օրհնեսցին ամ(ենայն) ազգք երկրի։
Ձե́զ նախ հարո́յց ա(ստուա)ծ զորդին իւր, եւ առաքեա́ց զնա օրհնե́լ զձեզ, ՛ի դառնա́լ ձեզ իւրաքանչիւր ՛ի չարեա́ց ձերոց։
