Ես եմ որթն ճշմարիտ՝ եւ հայր իմ մշակ է։
Ամենայն ուռ որ յիս է՝ եւ ոչ բերէ պտուղ, կտրէ զնա. եւ ամենայն որ բերէ պտուղ՝ սրբէ զնա, զի առաւել եւս պտղաբեր լիցի։
Դուք արդէն իսկ սուրբ էք վասն բանին զոր խօսեցայ ընդ ձեզ։
Կացէք յիս՝ եւ ես ի ձեզ. որպէս ուռն ոչ կարէ պտուղ բերել յանձնէ իւրմէ, եթէ չիցէ հաստատեալ յորթն, նոյնպէս եւ դուք՝ եթէ ոչ յիս հաստատեալ իցէք։
Ես եմ որթն՝ եւ դուք ուռ. որ հաստատեալ է յիս՝ եւ ես ի նա, նա բերէ պտուղ յոյժ. զի առանց իմ ոչինչ կարէք առնել։
Եթէ ոք ոչ է հաստատեալ յիս, ել նա արտաքս իբրեւ զուռն, եւ ցամաքեցաւ. եւ ժողովեն զնա, եւ ի հուր արկանեն՝ եւ այրի։
Եթէ կացիք յիս, եւ բանքն իմ ի ձեզ կայցեն, զոր ինչ կամիցիք խնդրեսջիք՝ եւ լինիցի ձեզ։
Յայսմիկ փառաւորեցաւ հայր իմ, զի պտուղ յոյժ բերիցէք. եւ եղիջիք իմ աշակերտք։
Որպէս սիրեաց զիս հայրն իմ, եւ ես սիրեցի զձեզ. հաստատուն կացէք ի սէր իմ։
Եթէ պահիցէք զպատուիրանս իմ, կացջիք ի սէր իմ. որպէս ես զպատուիրանս հօր իմոյ պահեցի, եւ կամ ի սէր նորա։
Զայս խօսեցայ ընդ ձեզ, զի ուրախութիւնն իմ ի ձեզ իցէ, եւ ձեր ուրախութիւնն լցեալ եղիցի։
Այս է պատուէր իմ, զի սիրեսջիք զմիմեանս, որպէս եւ ես սիրեցի ձեզ։
Մեծ եւս՝ քան զայս սէր՝ ոչ ոք ունիցի, եթէ զանձն իւր դիցէ ի վերայ բարեկամաց իւրոց։
Դուք բարեկամք էք իմ, եթէ առնիցէք զոր եսն պատուիրեմ ձեզ։
Ոչ եւս կոչեմ զձեզ ծառայս զի ծառայն ոչ գիտէ զինչ գործէ տէրն նորա. այլ զձեզ կոչեցի բարեկամս. զի զամենայն զոր լուայ ի հօրէ իմմէ՝ ծանուցի ձեզ։
Ոչ եթէ դուք ընտրեցէք զիս, այլ ես ընտրեցի զձեզ. եւ եդի զձեզ՝ զի դուք երթայցէք եւ պտղաբերք լինիցիք. եւ պտուղն ձեր կացցէ։ Եւ զոր ինչ խնդրիցէք ի հօրէ իմմէ յանուն իմ, տացէ ձեզ։
Զայս պատուիրեմ. զի սիրեսջիք զմիմեանս։
Եթէ աշխարհ զձեզ ատեայ. գիտասջիք զի նախ զիս ատեայ։
Եթէ յաշխարհէ աստի էիք՝ աշխարհ զիւրսն սիրէր արդեւք. բայց զի յաշխարհէ չէք. այլ ես ընտրեցի զձեզ յաշխարհէ, վասն այնորիկ ատեայ զձեզ աշխարհ։
Յիշեցէք զբանն զոր ասացի, եթէ ոչ է ծառայ՝ մեծ քան զտէր իւր։ Եթէ զիս հալածեցին, ապա եւ զձեզ հալածեսցեն. եթէ զբանն իմ պահեցին, ապա եւ զձերն պահեսցեն։
Այլ զնոյնս արասցեն ընդ ձեզ վասն անուան իմոյ. զի ոչ ծանեան զայն՝ որ առաքեացն զիս։
Իմ՝ եթէ չէր եկեալ եւ խօսեցեալ ընդ նոսա, մեղ ինչ ոչ գոյր նոցա. բայց արդ՝ չիք ինչ պատճառք վասն մեղաց իւրեանց։
Որ զիս ատեայ, եւ զհայրն իմ ատեայ։
Եթէ զգործսն չէր գործեալ ի նոսա՝ զոր ոչ այլ ոք գործեաց, մեզ ինչ՝ ոչ գոյր նոցա, բայց արդ՝ տեսին, եւ ատեցին՝ եւ զիս եւ զհայր իմ։
Այլ զի լցցի բանն, որ յօրէնս նոցա գրեալ է, թէ ատեցին զիս տարապարտուց։
Բայց յորժամ եկեսցէ մխիթարիչն, զոր ես առաքեցից ձեզ ի հօրէ, զհոգին ճշմարտութեան որ ի հօրէ ելանէ, նա վկայեսցէ վասն իմ։
Եւ դուք վկայէք, զի ի սկզբանէ ընդ իս էք։