Դարձեալ սկսաւ ուսուցանել առ ծովեզերբն. եւ խռնեցան զնովաւ ժողովուրդք բազումք, մինչեւ ի նաւ մտանել նմա, եւ նստել ի ծովուն. եւ ամենայն ժողովուրդքն զծովեզերբն՝ զցամաքն ունէին։
Եւ ուսուցանէր զնոսա առակօք բազում ինչ։ Եւ ասէր նոցա ի վարդապետութեան իւրում։
Լսէք ահաւասիկ ել սերմանօղ սերմանել։
Եւ եղեւ ի սերմանելն, ոմն անկաւ առ ճանապարհաւ, եւ եկն թռչուն եւ եկեր զնա։
Եւ այլն անկաւ յապառաժի՝ ուր ոչ գոյր հող բազում. եւ վաղվաղակի բուսաւ։ քանզի ոչ գոյր հիւթ երկրին,
Եւ յորժամ ծագեաց արեւ՝ ջեռաւ, եւ զի ոչ գոյին արմատք՝ ցամաքեցաւ։
Եւ այլն անկաւ ի մէջ փշոց. ելին փուշքն եւ հեղձուցին զնա, եւ պտուղ ոչ ետ։
Եւ այլն անկաւ յերկիր բարւոք,. եւ ելեալ աճեցեալ տայր պտուղ, եւ բերէր ընդ միոյ՝ երեսուն, եւ ընդ միոյ՝ վաթսուն, եւ ընդ միոյ՝ հարեւր։
Եւ ասէր. որ ունիցի ականջս լսելոյ լուիցէ։
Եւ իբրեւ եղեւ առանձինն, հարցին ցնա որ զնովաւն էին աշակերտօքն հանդերձ՝ զառակսն։
Եւ ասէ ցնոսա. ձեզ տուեալ է գիտել զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ։ Բայց նոցա որ արտաքինքն են՝ ամենայն ինչ առակօք լինի։
Զի տեսանելով տեսցեն՝ մի տեսցեն, լսելով լուիցեն՝ եւ մի իմասցին. զի մի երբէք դարձցին՝ եւ թողցի նոցա։
Եւ ասէ ցնոսա. ոչ գիտէք զառակս զայս, եւ զիարդ զամենայն առակսն գիտիցէք։
Որ սերմանէն՝ զբանն սերմանէ։
Եւ նոքա են որ առ ճանապարհաւն, ուր բանն սերմանի. եւ յորժամ լսեն զնա, գայ սատանայ՝ եւ հանէ զբանն սերմանեալ ի սիրտս նոցա։
Եւ նոքա են որ յապառաժին սերմանեցան. որք յորժամ լսիցեն զբանն, վաղվաղակի խնդութեամբ ընդունին։
Եւ զի ոչ ունին արմատս յանձինս, այլ առ ժամանակ մի են. ապա ի հասանել նեղութեան կամ հալածման վասն բանին, վաղվաղակի գայթագղին։
Իսկ որ ի մէջ փշոցն սերմանեցան, նոքա են՝ որ իբրեւ զբանն լսեն,
եւ հոգք աշխարհիս, եւ պատրանք մեծութեան մտանեն եւ հեղձուցանեն զբանն՝ եւ անպտուղ լինի։
Եւ նոքա են որ յերկիրն բարւոք սերմանեցան, որք լսեն զբանն՝ եւ ընդունին, եւ տան պտուղ, ընդ միոյ՝ երեսուն, եւ ընդ միոյ՝ վաթսուն, եւ ընդ միոյ՝ Հարեւր։
Եւ ասէ ցնոսա. մի եթէ՝ գայ ճրագ զի ընդ գրուանաւ դնիցի, կամ ընդ մահճօք. ոչ ապաքէն ի վերայ աշտանակի դնիցի։
Զի չէ ինչ ի ծածուկ, որ թէ ոչ յայտնեսցի. եւ ոչ եղեւ ինչ գաղտնի, եթէ ոչ ի յայտ գայցէ։
Եթէ ոք ունիցի ականջս լսելոյ, լուիցէ։
Եւ ասէ ցնոսա. տեսէք զինչ լսէքդ, եւ յաւելցին ձեզ որոց լսէքդ. որով չափով չափէք՝ նովին չափեսցի ձեզ։
Որ ոք ունիցիտացի նմա. եւ որ ոչն ունիցի, եւ զոր ունին՝ բարձցի ի նմանէ։
Եւ ասէր. այսպէս է արքայութիւն Աստուծոյ. որպէս զի այր մի արկանիցէ սերմանիս յերկրի.
Եւ ննջիցէ, եւ յառնիցէ զցայգ եւ զցերեկ. եւ սերմանիքն բուսանիցին եւ աճիցեն. եւ նա ոչ գիտէ՝
թէ երկիրն ինքնին բերէ զպտուղ. նախ՝ զխոտն, եւ ապա՝ զհասկն, եւ ապա՝ ցորեան ատոք ի հասկին։
Այլ յորժամ տայցէ զպտուղն, վաղվաղակի առաքի մանգաղ. զի հասեալ են հունձք։
Եւ ասէր, ում նմանեցուսցուք զարքայութիւնն Աստուծոյ, կամ որով առակաւ՝ առակեսցուք զնա։
Որպէս հատն մանանխոյ՝ որ յորժամ սերմանիցի յերկրի, փոքրագոյն է քան զամենայն սերմանիս՝ որ են յերկրի։
Եւ յորժամ սերմանիցի, բուսանի եւ լինի մեծ քան զամենայն բանջար եւ արձակէ ոստս մեծամեծս, մինչեւ բաւական լինել ընդ հովանեաւ նորա թռչնոց երկնից բնակել։
Եւ այնպիսի առակօք խօսէր ընդ նոսա զբանն, որպէս կարօղ լինէին լսել.
Եւ առանց առակի ոչ ինչ խօսէր ընդ նոսա։ բայց առանձինն աշակերտացն իւրոց մեկնէր զամենայն։
Եւ ասէ ցնոսա յաւուր յայնմիկ՝ իբրեւ ընդ երեկս լինէր. եկայք անցցուք յայն կողմն։
Թողուն զժողովուրդն, եւ առնուն զնա նաւաւն հանդերձ, եւ զայլ եւս նաւսն որ էին ընդ նմա։
Եւ լինէր մրրիկ մեծ հողմոյ, եւ զալիսն ի նաւն զեղոյր մինչ գրե թէ լի իսկ լինել։
Եւ ինքն ննջէր ի խելս նաւին՝ ի վերայ բարձի։ Զարթուցանէին զնա՝ եւ ասէին. վարդապետ ոչինչ քեզ փոյթ, զի կորնչիմք աւասիկ։
Եւ զարթուցեալ սաստեաց հողմոյն, եւ ծովուն՝ ասէ. դադարեա կարկեաց։ եւ դադարեաց հողմն, եւ եղեւ խաղաղութիւն մեծ։
Եւ ասէ ցնոսա. ընդէր այդպէս վատասիրտք էք, չեւ եւս ունիք հաւատս։ եւ երկեան երկեւղ մեծ, եւ ասէին ցմիմեանս. ո ոք արդեւք իցէ սա, զի եւ հողմ եւ ծով հնազանդին սմա։