Ταῦτα ἐλάλησεν ᾽Ιησοῦς, καὶ ἐπάρας τοὺς ὀϕϑαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν, Πάτερ, ἐλήλυϑεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα ὁ υἱὸς δοξάσῃ σέ,
Զայս իբրեւ խօսեցաւ Յիսուս, ամբարձ զաչս իւր յերկինս՝ եւ ասէ. հայր՝ հասեալ է ժամ, փառաւորեա զորդի քո, զի եւ որդի քո փառաւորեսցէ զքեզ։
ამას იტყოდა იესუ და აღიხილნა თუალნი თჳსნი ზეცად და თქუა: მამაო, მოწევნულ არს ჟამი, ადიდე ძჱ შენი, რაჲთა ძემანცა შენმან გადიდოს შენ.
ამას იტყოდა უფალი და აღიხილნა თუალნი თჳსნი ზეცად და თქუა: მამაო, მოიწია ჟამი ჩემი, ადიდე ძჱ შენი, რაჲთა ძემანცა შენმან გადიდოს შენ.
ამას იტყოდა იესუ და აღიხილნა თუალნი თჳსნი ზეცად და თქუა: მამაო, მოიწია ჟამი, ადიდე ძჱ შენი, რაჲთა ძემანცა შენმან გადიდოს შენ.
ამას იტყოდა იესუ და აღიხილნა თუალნი თჳსნი ზეცად და თქუა: მამაო, მოიწია ჟამი ჩემი, ადიდე ძჱ შენი, რაჲთა ძემანცა შენმან გადიდოს შენ.
καϑὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον.
Որպէս ետուր նմա իշխանութիւն ամենայն մարմնոյ. զի ամենայնի զոր ետուր նմա. տացէ զկեանսն յաւիտենականս։
ვითარცა მიეც ჴელმწიფებაჲ ყოველსა ზედა ჴორციელსა, რაჲთა ყოველი რომელი მიეც მას, მისცეს მათ ცხორებაჲ საუკუნე.
ვითარცა-ესე მოეც ჴელმწიფებაჲ ყოველთა ჴორციელთაჲ, რაჲთა ყოველი რომელი მოეც მას, მისცეს მათ ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
ვითარცა-ესე მოეც ამას ჴელმწიფებაჲ ყოველთა ჴორციელთაჲ, რაჲთა ყოველი რომელი მოეც ამას, მისცეს მათ ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
ვითარცა-ესე მოეც მას ჴელმწიფებაჲ ყოველთა ჴორციელთაჲ, რაჲთა ყოველი, რომელი მოეც მას, მისცეს მათ -- ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσιν σὲ τὸν μόνον ἀληϑινὸν ϑεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾽Ιησοῦν Χριστόν.
Այս են յաւիտենական կեանք, զի ծանիցեն զքեզ միայն ճշմարիտ Աստուած, եւ զոր առաքեցեր զՅիսուս Քրիստոս։
რაჲთა გიცნან შენ მხოლოჲ ჭეშმარიტი ღმერთი და რომელი მოავლინე იესუ ქრისტე.
[და ესე არს ცხორებაჲ საუკუნოჲ], რაჲთა გიცოდიან მხოლოჲ ჭეშმარიტი ღმერთი და რომელი მოავლინე იესუ ქრისტჱ.
და ესე არს ცხორებაჲ საუკუნოჲ, რაჲთა გიცოდიან შენ, მხოლოჲ ჭეშმარიტი ღმერთი, და რომელი მოავლინე იესუ ქრისტჱ.
და ესე არს ცხორებაჲ საუკუნოჲ, რაჲთა გიცოდიან შენ მხოლოჲ ჭეშმარიტი ღმერთი და რომელი მოავლინე იესუ ქრისტჱ.
ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον τελειώσας ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω·
Ես զքեզ փառաւորեցի յերկրի. զգործն կատարեցի՝ զոր ետուր ցիս զի արարից։
მე შენ გადიდე ქუეყანასა ზედა, საქმჱ აღვასრულე, რომელი მომეც მე, რაჲთა ვყო.
მე გადიდე შენ ქუეყანასა ზედა, საქმჱ აღვასრულე, რომელი მომეც მე, რაჲთა ვყო.
მე გადიდე შენ ქუეყანასა ზედა და საქმჱ შენი აღვასრულე, რომელი მომეც მე, რაჲთა ვყო.
მე გადიდე შენ ქუეყანასა ზედა, საქმჱ აღვასრულე, რომელი მომეც მე, რაჲთა ვყო.
καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί.
Եւ այժմ փառաւորեա զիս հայր առ ի քէն, փառօքն զոր ունէի յառաջ քան զլինելն աշխարհի առ ի քէն։
და აწ მადიდე მე, მამაო, შენ თანა დიდებითა მით, რომელ მაქუნდა წინაჲსწარ შესაქმედმდე სოფლისა შენგან.
ႣႠ ႠႼ ႫႠႣႨႣႤ ႫႤ ႫႠႫႠ/Ⴍ ႧႠႥႨႱႠ ႸႤႬႨႱႠ ႧႠ/ႬႠ ႣႨႣႤႡႨႧႠ ႫႨႧ Ⴐ(ႭႫႤႪ)Ⴈ ႫႠႵ[ႭჃႬ]ႣႠ ႫႤ ႼႨႬႠႸႤ ႸႤႬ/ႱႠ ႾႭჃႼႨႬႠႰႤႱ ႷႭ/[ႴႨႱႠ] ႹႤႫႨႱႠ ႱႭႴႤႪ/ႱႠ ႠႫႠႱ //
და აწ მადიდე მე, მამაო, თავისა შენისა თანა დიდებითა მით, რომელი მაქუნდა შენ წინაშე უწინარჱს ყოფისა ჩემისა სოფელსა ამას.
და აწ მადიდე მე, მამაო, თავისა შენისა თანა დიდებითა მით, რომელი მაქუნდა მე წინაშე შენსა უწინარეს ყოფისა ჩემისა სოფელსა ამას.
და აწ მადიდე მე, მამაო, თავისა შენისა თანა დიდებითა მით, რომელი მაქუნდა წინაშე შენსა უწინარეს სოფლის-დაბადებისა.
᾽Εϕανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνϑρώποις οὓς ἔδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν κἀμοὶ αὐτοὺς ἔδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετήρηκαν.
Յայտնեցի զանուն քո մարդկան, զորս ետուր ինձ յաշխարհէ. քո էին, եւ ինձ ետուր զնոսա. եւ զբանն քո պահեցին։
გამოუცხადე სახელი შენი კაცთა, რომელნი მომცენ მე სოფლისაგან; შენნი იყვნეს, და მე მომცენ იგინი, და სიტყუაჲ შენი დაიმარხეს.
ႢႠႫႭႾႭჃ/ႺႾႠႣႤ ႱႠႾႤႪႨ ႸႤႬႨ ႩႠႺႧႠ Ⴐ(ႭႫႤ)ႪႬႨ ႫႭႫႺႤႬ ႫႤ ႱႭႴႪႨႱႠ ႠႫႨႱႢႠႬ ႸႤႬႬႨ ႾႨႷႥႬႤႱ [Ⴃ]Ⴀ ႫႭႫႺႤႬ ႨႢႨႬႨ ႣႠ ႱႨႲ/ႷႭჃႠჂ ႸႤႬႨ ႣႠႾႭჃႫ/[ႠႰႾႠႥႱ]
გამოუცხადე თავი შენი კაცთა, რომელნი მომცენ მე სოფელსა ამას; [შენნი] იყვნეს და მომცენ იგინი, და სიტყუაჲ შენი დაუმარხავს.
გამოუცხადე სახელი შენი კაცთა, რომელნი მომცენ მე სოფლისა ამისგან; შენნი იყვნეს და მომცენ იგინი, და სიტყუაჲ შენი დაუმარხავს.
გამოუცხადე სახელი შენი კაცთა, რომელნი მომცენ მე სოფლისა ამისგან; შენნი იყვნეს, და მე მომცენ იგინი, და სიტყუაჲ შენი დაუმარხავს.
νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ εἰσιν·
Արդ գիտացին՝ եթէ զամենայն ինչ զոր ետուր ինձ։
აწ უწყიან, რამეთუ ყოველი, რაჲ მომეც, მე მივეც მათ,
ႠႼ ႾႭჃႺႬႭႡႨႤႱ Ⴐ(ႠႫႤႧႭჃ) Ⴗ(ႭႥႤ)ႪႨ Ⴐ(ႭႫႤ)ႪႨ ႫႭႫႤႺ ႫႤ ႸႤႬ/[ႢႠႬႬႨ] ႠႰႨႠႬ //
და აწ უცნობიეს, რამეთუ ყოველი რომელი მომეც მე, მივეც მათ, შენნი არიან.
აწ უცნობიეს, რამეთუ ყოველი, რომელი მომეც მე, მივეც მათ, შენგანნი არიან.
და აწ უცნობიეს, რამეთუ ყოველი, რომელი მომეც მე, შენგან არს.
ὅτι τὰ ῥήματα ἃ ἔδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον καὶ ἔγνωσαν ἀληϑῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλϑον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.
Ետու նոցա. եւ նոքա ընկալան, եւ ծանեան ճշմարտութեամբ՝ թէ առ ի քէն ելի. եւ հաւատասցին՝ եթէ դու առաքեցեր զիս։
და მათ შეიწყნარეს ჭეშმარიტად, ვითარმედ შენგან მოვედ, და ჰრწმენა, ვითარმედ შენ მომავლინე მე.
Ⴐ(ႠႫႤႧႭჃ) ႱႨႲႷႭჃ/[ႠႬႨ] . . . . . Ⴐ(ႭႫႤ)ႪႬႨ ႫႭႫႺႤႬ ႫႤ ႫႨႾႭჃႺႤႬ ႫႠႧ ႣႠ ႫႠႧ ႫႨႨႾႭჃ/ႬႤႱ ႣႠ ႺႬႤႱ ႽႤႸႫႠႰႨ/ႲႠႣ Ⴐ(ႠႫႤႧႭჃ) ႸႤႬႢႠႬ ႢႠႫႭ/ႥႤႣ ႣႠ ႾႰႼႫႤႬႠ . . . ႫႭႫႠႥႪႨႬႤ ႫႤ
რამეთუ სიტყუანი შენნი, რომელნი მომცენ მე, მივსცენ მათ, და მათ მიიხუნეს ჭეშმარიტად, რამეთუ შენგან გამოვედ, და ჰრწმენა, რამეთუ შენ მომავლინე.
რამეთუ სიტყუანი შენნი, რომელნი მომცენ მე, მივსცენ მათ, და ამათ მიიხუნეს და ცნეს ჭეშმარიტად, რამეთუ შენგან გამოვედ, და ჰრწმენა, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
რამეთუ სიტყუანი, რომელნი მომცენ მე, მივსცენ მათ, და მათ მიიხუნეს და ცნეს ჭეშმარიტად, რამეთუ შენგან გამოვედ, და ჰრწმენა, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσιν,
Արդ ես՝ վասն նոցա աղաչեմ, եւ ոչ վասն աշխարհի աղաչեմ. այլ վասն նոցա զորս ետուրն ինձ. զի քո էին։
აწ მე მათთჳს გლოცავ, და არა თუ სოფლისათჳს გლოცავ, არამედ ამათთჳს, რომელნი მომცენ მე, რამეთუ შენნი არიან.
ႫႤ ႫႠႧႧჃႱ ႢႤႥႤႣႰႤ/ႡႨ ႠႰႠႧႭჃ ႱႭႴႪႨ/ႱႠႧჃႱ ႢႩႨႧႾႠႥ Ⴀ(ႰႠႫႤ)Ⴃ ႫႠႧႧჃႱ Ⴐ(ႭႫႤ)ႪႬႨ ႫႭႫ/ႺႤႬ ႫႤ Ⴐ(ႠႫႤႧႭჃ) ႸႤႬႬႨ ႠႰႨ/ႠႬ
მე მათთჳს გევედრები; არა თუ სოფლისათჳს გკითხავ, არამედ მათთჳს, რომელნი მომცენ მე, რამეთუ შენნი არიან.
მე მათთჳს გევედრები; არა თუ სოფლისათჳს გკითხავ, არამედ მათთჳს, რომელნი მომცენ მე, რამეთუ შენნი არიან.
მე მათთჳს გკითხავ: არა თუ სოფლისათჳს გკითხავ, არამედ მათთჳს, რომელნი მომცენ მე, რამეთუ შენნი არიან.
καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστιν καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.
Եւ որ ինչ իմ է, ամենայն քո է, եւ որ ինչ քո է, այն իմ է. եւ փառաւորեալ եմ ի նոսա։
და ჩემი ყოველი შენი არს, და შენი ჩემია, და დიდებულ ვარ მე მათ ზედა.
// ႣႠ ႸႤႬႨ Ⴗ(ႭႥႤ)ႪႨ ႹႤႫႨ ႠႰႱ ႣႠ ႹႤႫႨ ႸႤႬႨ ႠႰႱ ႣႠ ႣႨႣႤႡႭჃႪ ႥႠႰ ႫႤ ႫႠႧ ႸႭႥႰႨႱ //
და შენი ყოველი ჩემი არს და ჩემი შენი არს, და დიდებულ ვარ მათ შორის.
და ჩემი ყოველი შენი არს, და შენი ჩემი არს, და დიდებულ ვარ მე მათ შოვრის.
და ჩემი ყოველი შენი არს, და შენი ჩემი არს, და დიდებულ ვარ მე მათ შორის.
καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσίν, κἀγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καϑὼς ἡμεῖς.
Եւ ես ոչ եւս եմ յաշխարհի, եւ նոքա յաշխարհի են. եւ ես՝ առ քեզ գամ. Հայր՝ սուրբ պահեա զնոսա յանուն քո, որով ետուրն ինձ. զի եղիցին մի, որպէս եւ մեք մի եմք։
და მე არღარა ვარ სოფელსა, და ესენი სოფელსა არიან, და მე შენდა მივალ, მამაო წმიდაო, დაიცვენ ესენი სახელითა შენითა, რომლითა მომცენ მე, რაჲთა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩუენ ერთ ვართ.
ႣႠ ႠႰ/ႶႠႰႠ ႥႠႰ [ႱႭႴႤႪႱႠ] ႠႫႠႱ ႣႠ ႤႱႤႬႨ ႱႭ[ႴႤႪ]/ႱႠ ႸႨႬႠ ႠႰႨႠႬ
და არღარა ვარ მე სოფელსა შინა, და ესენი სოფელსა შინა არიან, და მე შენდა მოვალ, მამაო წმიდაო, დაიცვენ ესენი სახელითა შენითა, რომელნი მომცენ მე ...
და არღარა ვარ სოფელსა ამას, და ესენი სოფელსა შინა არიან, და მე შენდა მოვალ. მამაო წმიდაო, დაიცვენ ესენი სახელითა შენითა, რომელნი მომცენ მე, რაჲთა იყვნენ ერთობით, ვითარცა ჩუენ.
და არღარა ვარ მე სოფელსა ამას, და ესენი სოფელსა შინა არიან, და მე შენდა მოვალ. მამაო წმიდაო, დაიცვენ ესენი სახელითა შენითა, რომელნი მომცენ მე, რაჲთა იყვნენ ერთობით, ვითარცა ჩუენ.
ὅτε ἤμην μετ' αὐτῶν ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, καὶ ἐϕύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραϕὴ πληρωϑῇ.
Մինչ էի յաշխարհի ընդ նոսա, ես պահէի զնոսա յանուն քո՝ որով ետուրն ինձ. եւ պահեցի. եւ ոչ ոք ի նոցանէ կորեաւ, բայց որդին կորստեան, զի գիրն լցցի։
ვიდრე ვიყავ სოფელსა ამას, მე დავიცვენ იგინი სახელითა შენითა, რომლითა მომცენ მე, დავიცვენ იგინი, და არავინ მათგანი წარწყმდა, გარნა შვილი იგი წარსაწყმედელისაჲ, რაჲთა აღესრულოს წერილი იგი.
დავიცვენ და არავინ მათგანი წარწყმდა, გარნა ძჱ იგი წარწყმედისაჲ, რაჲთა წერილი აღესრულოს.
ოდეს ვიყავ მათ თანა, მე ვსცევდ მათ სახელითა შენითა. რომელნი მომცენ მე, დავიცვენ და არავინ მათგანი წარწყმდა, გარნა ძჱ იგი წარწყმედისაჲ, რაჲთა წერილი აღესრულოს.
ოდეს ვიყავ მათ თანა სოფელსა შინა, მე ვსცევდ მათ სახელითა შენითა; რომელნი მომცენ მე, დავიცვენ, და არავინ მათგანი წარწყმდა, გარნა ძჱ იგი წარწყმედისაჲ, რაჲთა წერილი აღესრულოს.
νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσιν τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὑτοῖς.
Բայց արդ առ քեզ գամ, եւ զայս խօսիմ յաշխարհի, զի ունիցին զուրախութիւնն իմ լիով յանձինս իւրեանց։
ხოლო აწ შენდა მივალ და ამას ვიტყჳ სოფელსა ამას, რაჲთა აქუნდეს სიხარული ჩემი სავსებით თავთა თჳსთა თანა.
ხოლო მე აწ შენდა მოვალ და ამას ვიტყჳ სოფელსა შინა, რაჲთა აქუნდეს მათ სიხარული ჩემი სავსებით.
ხოლო მე აწ შენდა მოვალ და ამას ვიტყჳ სოფელსა შინა, რაჲთა აქუნდეს მათ სიხარული ჩემი სავსებით.
ხოლო აწ შენდა მოვალ და ამას ვიტყჳ სოფელსა შინა, რაჲთა აქუნდეს მათ სიხარული ჩემი სავსებით.
ἐγὼ δέδωκα αὐτοῖς τὸν λόγον σου, καὶ ὁ κόσμος ἐμίσησεν αὐτούς, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐκ τοῦ κόσμου καϑὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου.
Ես ետու նոցա զբանն քո, եւ աշխարհս ատեաց զնոսա. զի չեն յաշխարհէ, որպէս եւ ես չեմ յաշխարհէ։
მე მივეც მათ სიტყუაჲ შენი, და სოფელმან მოიძულნა იგინი, რამეთუ არა სოფლისა ამისგანნი არიან, ვითარცა მე არა სოფლისაგანი ვარ.
მე მივსცენ მათ სიტყუანი შენნი, და სოფელმან მოიძულნა იგინი, რამეთუ არა არიან იგინი სოფლისაგანნი, ვითარცა მე არა სოფლისაგანი ვარ.
მე მივსცენ მათ სიტყუანი შენნი, და სოფელმან მოიძულნა იგინი, რამეთუ არა არიან სოფლისაგანნი, ვითარცა მე არა ვარ სოფლისა ამისგანი,
მე მივსცენ მათ სიტყუანი შენნი, და სოფელმან მოიძულნა იგინი, რამეთუ არა არიან სოფლისა ამისგანნი, ვითარცა მე არა ვარ სოფლისა ამისგან.
οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου ἀλλ' ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ.
Ոչ զայս աղաչեմ զի բարձցես զնոսա յաշխարհէ, այլ զի պահեսցես զնոսա ի չարէ։
ხოლო არა ესრე გევედრები, ვითარმცა აღიხუნეს სოფლისაგან, არამედ რაჲთა დაიცვნე ესენი ბოროტისაგან.
არა ვიტყჳ, რაჲთა აღიხუნე იგინი სოფლისაგან, არამედ რაჲთა დაიცვნე იგინი ბოროტისაგან.
არა ვიტყჳ, რაჲთა აღიხუნე იგინი სოფლისაგან, არამედ რაჲთა დაიცვნე იგინი ბოროტისაგან.
არა ვიტყჳ, რაჲთა აღიხუნე იგინი სოფლისაგან, არამედ რაჲთა დაიცვნე იგინი ბოროტისაგან.
ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ εἰσὶν καϑὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου.
Յաշխարհէ աստի չեն, որպէս եւ ես՝ չեմ յաշխարհէ։
სოფლისა ამისგანნი არა არიან, ვითარცა მე არა სოფლისაგანი ვარ.
სოფლისაგანნი არა არიან, ვითარცა მე არა სოფლისაგანი ვარ.
სოფლისაგან არა არიან, ვითარცა მე სოფლისაგან არა ვარ.
სოფლისაგანნი არა არიან, ვითარცა მე არა სოფლისაგან ვარ.
ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληϑείᾳ· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήϑειά ἐστιν.
Սուրբ արա՝ զնոսա ճշմարտութեամբ քով. զի քո բանդ ճշմարտութիւն է։
წმიდა-ყვენ ესენი ჭეშმარიტებითა, რამეთუ შენი სიტყუაჲ ჭეშმარიტება არს.
წმიდა-ყვენ ესენი ჭეშმარიტებითა, რამეთუ სიტყუაჲ შენი ჭეშმარიტ არს.
წმიდა-ყვენ ესენი ჭეშმარიტებითა, რამეთუ სიტყუაჲ შენი ჭეშმარიტ არს.
წმიდა-ყვენ ესენი ჭეშმარიტებითა, რამეთუ სიტყუაჲ შენი ჭეშმარიტ არს.
καϑὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτοὺς εἰς τὸν κόσμον·
Որպէս զիս առաքեցեր յաշխարհ. եւ ես առաքեցի զնոսա յաշխարհ։
ვითარცა მე მომავლინე სოფლად, და მეცა წარვავლინნე იგინი სოფლად.
ვითარცა მე მომავლინე სოფლად, მეცა წარვავლინებ [მათ სოფლად.
ვითარცა მე მომავლინე სოფლად, მეცა წარვავლინებ მათ სოფლად.
ვითარცა მომავლინე მე სოფლად, მეცა წარვავლინებ მათ სოფლად.
καὶ ὑπὲρ αὐτῶν [ἐγὼ] ἁγιάζω ἐμαυτόν, ἵνα ὦσιν καὶ αὐτοὶ ἡγιασμένοι ἐν ἀληϑείᾳ.
Եւ ի վերայ նոցա ես սուրբ առնեմ զանձն իմ. զի եղիցին եւ նոքա սրբեալք ճշմարտութեամբ։
და მათ ზედა განვსწმედ თავსა ჩემსა, რაჲთა იყვნენ იგინიცა განწმედილ ჭეშმარიტებითა.
და მათთჳს მე] წმიდა-ვჰყოფ თავსა ჩემსა, რაჲთა იგინიცა იყვნენ წმიდა ჭეშმარიტებით.
და მათთჳს მე წმიდა-ვჰყოფ თავსა ჩემსა, რაჲთა იგინიცა იყვნენ წმიდა ჭეშმარიტებითა.
და მათთჳს წმიდა-ვჰყოფ თავსა ჩემსა, რაჲთა იგინიცა იყვნენ წმიდა ჭეშმარიტებით.
Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ,
Այլ ոչ վասն նոցա միայն աղաչեմ, այլ եւ վասն ամենայն հաւատացելոց բանիւն նոցա յիս։
და არა ამათთჳს ხოლო გლოცავ, არამედ ყოველთა მორწმუნეთათჳს სიტყჳთა მათითა ჩემდა მომართ,
და არა მათთჳს ხოლო გკითხავ, არამედ ყოველთათჳს, რომელთა ჰრწმენეს სიტყჳთა მათითა ჩემდა მომართ.
და არა მათთჳს ხოლო გკითხავ, არამედ ყოველთათჳს, რომელთა ჰრწმენეს სიტყჳთა მათითა ჩემდა მომართ.
და არა ამათთჳს ხოლო გკითხავ, არამედ ყოველთათჳს, რომელთა ჰრწმენეს სიტყჳთა მათითა ჩემდა მომართ,
ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καϑὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας.
Զի ամենեքին մի իցեն, որպէս դու հայր յիս՝ եւ ես ի քեզ, զի եւ նոքա ի մեզ իցեն։ Զի աշխարհ հաւատասցէ եթէ դու առաքեցեր զիս։
რაჲთა ყოველნი ერთ იყვნენ, ვითარცა შენ, მამაჲ, ჩემ თანა, და მე შენ თანა, რაჲთა იგინიცა ჩუენ თანა იყვნენ, რაჲთა სოფელსაცა ჰრწმენეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
რაჲთა ყოველნი ერთ იყვნენ, ვითარცა შენ, მამაო, ჩემდამო, და მე შენდამი, რაჲთა იგინიცა ჩუენ შორის იყვნენ, რაჲთა სოფელსა ჰრწმენეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
რაჲთა ყოველნი ერთ იყვნენ, ვითარცა შენ, მამაო, ჩემდა, და მე -- შენდა, რაჲთა იგინიცა ჩუენ შორის იყვნენ, რაჲთა სოფელსა ჰრწმენეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
რაჲთა ყოველნი ერთ იყვნენ, ვითარცა შენ, მამაო, ჩემდამო, და მე შენდამი, რაჲთა იგინიცა ჩუენ შორის ერთ იყვნენ, რაჲთა სოფელსა ჰრწმენეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καϑὼς ἡμεῖς ἕν,
Եւ ես զփառսն զոր ետուր ինձ՝ ետու նոցա, զի իցեն մի որպէս եւ մեք մի եմք։
და მე დიდებაჲ იგი, რომელი მომეც, მივსცე მათ, რაჲთა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩუენ ერთ ვართ.
და დიდებაჲ, რომელი მომეც მე, მივეც მათ, რაჲთა იგინიცა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩუენ ერთ ვართ.
და დიდებაჲ, რომელი მომეც მე, მივეც მათ, რაჲთა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩუენ, ერთ ვართ.
და მე დიდებაჲ, რომელ მომეც მე, მივეც მათ, რაჲთა იყვნენ ერთ, ვითარცა ჩუენ ერთ ვართ.
ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν, ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καϑὼς ἐμὲ ἠγάπησας.
Ես ի նոսա, եւ դու՝ յիս, զի եղիցին կատարեալք ի մի։ Եւ գիտասցէ աշխարհ՝ եթէ դու առաքեցեր զիս. եւ սիրեցի զնոսա որպէս դու զիս սիրեցեր։
მე მათდა, და შენ ჩემდა, რაჲთა იყვნენ იგინი სრულ ერთად, და ცნას სოფელმან, რამეთუ შენ მომავლინე მე, და მე შევიყუარნე იგინი, ვითარცა შენ მე შემიყუარე.
მამაო, მე მათ შორის, და შენ ჩემ თანა, რაჲთა იყვნენ სრულ ერთობითა და რაჲთა უწყოდის სოფელმან, რამეთუ შენ მომავლინე მე, რამეთუ შემიყუარე მე [უწინარჱს] სოფლის დაბადებისა.
მე მათ შორის, და შენ -- ჩემ თანა, რაჲთა იყვნენ სრულ ერთობითა, და რაჲთა უწყოდის სოფელმან, რამეთუ შენ მომავლინე მე და შეიყუარენ იგინი, ვითარცა შენ მე შემიყუარე.
მე მათ შორის, და შენ ჩემ თანა, რაჲთა იყვნენ სრულ ერთობითა, და რაჲთა უწყოდის სოფელმან, რამეთუ შენ მომავლინე მე და შეიყუარენ იგინი, ვითარცა მე შემიყუარე.
Πάτερ, ὃ δέδωκάς μοι, ϑέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσιν μετ' ἐμοῦ, ἵνα ϑεωρῶσιν τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου.
Հայր, զորս ետուրն ինձ, կամիմ՝ զի ուր ես եմ, եւ նոքա իցեն ընդ իս. զի տեսանիցեն զփառսն զիմ. զոր ետուրն ցիս. զի սիրեցեր զիս յառաջ քան զլինելն աշխարհի։
მამაო, რომელ-ესე მომცენ მე, მნებავს, რაჲთა, სადაცა მე ვიყო, იგინიცა ჩემ თანა იყვნენ, რაჲთა ხედვიდენ დიდებასა ჩემსა, რომელი მომეც მე, რამეთუ შევიყუარე მე წინავე სოფლისა შესაქმედმდე.
მამაო, რომელნი მომცენ მე, მნებავს, რაჲთა, სადაცა მე ვიყო, მუნცა იგინი იყვნენ, რაჲთა ხედვიდენ დიდებასა ჩემსა, რომელი მომეც მე, რამეთუ შევიყუარენ იგინი, ვითარცა შენ მე შემიყუარე.
მამაო, რომელნი-ესე მომცენ მე, მნებავს, რაჲთა, სადაცა მე ვიყო, იგინიცა იყვნენ ჩემ თანა, რაჲთა ჰხედვიდენ დიდებასა ჩემსა, რომელი მომეც მე, რამეთუ შემიყუარე მე უწინარეს სოფლის დაბადებისა.
მამაო, რომელნი-ესე მომცენ მე, მნებავს, რაჲთა, სადაცა მე ვიყო, იგინიცა ჩემ თანა იყვნენ, რაჲთა ხედვიდენ დიდებასა ჩემსა, რომელი მომეც მე, რამეთუ შემიყუარე მე უწინარეს სოფლის-დაბადებისა.
πάτερ δίκαιε, καὶ ὁ κόσμος σε οὐκ ἔγνω, ἐγὼ δέ σε ἔγνων, καὶ οὗτοι ἔγνωσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας,
Հայր արդար՝ եւ աշխարհ զքեզ ոչ ծանեաւ. այլ ես զքեզ ծանեայ, եւ նոքա ծանեան՝ եթէ դու առաքեցեր զիս։
მამაო მართალო, და სოფელმან შენ არა გიცნა, ხოლო მე გიცან შენ, და მათ მიცნეს მე, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
[მამაო მართალო, და სო]\ფელმან შენ არა გიცნა, ხოლო მე გიცან შენ, და მათცა ცნეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
მამაო მართალო, და სოფელმან შენ არა გიცნა, ხოლო მე გიცან შენ, და მათცა ცნეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
მამაო მართალო, და სოფელმან შენ არ გიცნა, ხოლო მე გიცან შენ, და მათცა ცნეს, რამეთუ შენ მომავლინე მე.
καὶ ἐγνώρισα αὐτοῖς τὸ ὄνομά σου καὶ γνωρίσω, ἵνα ἡ ἀγάπη ἣν ἠγάπησάς με ἐν αὐτοῖς ᾖ κἀγὼ ἐν αὐτοῖς.
Եւ ծանուցի նոցա զանուն քո՝ եւ ծանուցից. զի սէրն զոր սիրեցեր զիս՝ ի նոսա իցէ, եւ ես ի նոսա։
და ვაცნობე მათ სახელი შენი, და ვაცნობო, რამეთუ სიყუარულითა მით, რომლითა შემიყუარე მე, მათ თანა იყოს, და მეცა -- მათ თანა.
და ვაუწყე მათ სახელი შენი და ვაუწყო, რაჲთა სიყუარულითა, რომლითა შემიყუარე მე მათთჳს, და მე მათ თანა.
და მე ვაუწყე მათ სახელი შენი და ვაუწყო, რაჲთა სიყუარული შენი, რომლითა შემიყუარე მე, მათ შორის იყოს, და მე -- მათ თანა.
და ვაუწყე სახელი შენი და ვაუწყო, რაჲთა სიყუარულითა მით, რომლითა შემიყუარე მე, მათ შორის იყოს, და მე მათ თანა.
