TITUS Tetraevangelium (e codicibus chanmetico et Adishi)
Part No. 12
Chapter: 12
Verse: 1მას ჟამსა შინა წარვიდოდა იესუ დღესა შაფათსა ყანობირსა მათსა. ხოლო მოწაფეთა მისთა შეემშია, და იწყეს მუსრვად თავისა ჴუვილისა და ჭამად.
Verse: 2ხოლო ფარისეველთა მათ რაჲ იხილეს, ჰრქუეს მას: აჰა, ესერა, მოწაფენი შენნი იქმან, რომელი არა ჯერ-არს შაფათსა შინა საქმედ.
Verse: 3ხოლო თავადმან ჰრქუა მათ: არა აღმოგიკითხავსა, რაჲ-იგი ყო დავით, ოდეს-იგი შეემშია, და მისთანათა მათ?
Verse: 4ვითარ-იგი შევიდა ტაძარსა ღმრთისასა და პურნი იგი შესაწირავთანი შეჭამნა, რომელთაჲ არა ჯერ-იყო ჭამად მისა, არცა მისთანათა მათ, გარნა მღდელთა ხოლო?
Verse: 5ანუ არა აღმოგიკითხავს შჯულსა, რამეთუ შაფათსა შინა მღდელთა ტაძარსა მას შინა შაფათი შეურაცხ-ყვიან და უბრალო არიან?
Verse: 6ხოლო მე გეტყჳ თქუენ, ვითარმედ: ტაძრისა უფროჲს არს აქა.
Verse: 7უკუეთუმცა გეცნა, რაჲ არს: წყალობაჲ მნებავს და არა მსხუერპლი, არცამცა შჯიდით უბრალოთა.
Verse: 11ხოლო იესუ ჰრქუა მათ: ვინ არს თქუენგანი კაცი, რომელსა ედგას ცხოვარი ერთი, და შთავარდეს იგი შაფათსა შინა ჴნარცუსა, არამე უპყრას და აღადგინოს იგი?
Verse: 12აწ უკუე რაოდენმე უმჯობეს არს კაცი ცხოვრისა? აწ ჯერ-არს შაფათსა შინა კეთილისა საქმე.
Verse: 24ხოლო ფარისეველთა მათ ვითარ იხილეს, თქუეს: ესე არარაჲთ განჰჴდის ეშმაკთა მათ, გარნა ბელზებულითა, მთავრითა მით ეშმაკთაჲთა.
Verse: 25ვითარ ცნა იესუ ზრახვაჲ იგი მათი, ჰრქუა მათ: ყოველი სამეუფოჲ, გავთული თავსა ზედა მისსა, აღოჴრდის; და ყოველი ქალაქი ანუ სახლი, განყოფილი თავსა ზედა თჳსსა, ვერ დადგეს.
Verse: 26და თუ ეშმაკი ეშმაკსა განჰჴდის, თავსა ზედა თჳსსა გავთულ არს; ვითარმე უკუე ეგოს მეუფებაჲ იგი მისი?
Verse: 27უკუეთუ მე ბელზებულითა განვჰჴდი ეშმაკთა, ძენი თქუენნი რომლითა განასხმენ? ამისთჳს იგინი მსაჯულ თქუენდა იყვნენ.
Verse: 28უკუეთუ სულითა ღმრთისაჲთა განვჰჴდი მე ეშმაკთა, უკუე მოწევნულ არს თქუენ ზედა სასუფეველი იგი ღმრთისაჲ.
Verse: 29ანუ ვითარმე ვინ უძლის შესლვად სახლსა ძლიერისასა და ჭურჭრისა მისისა იავარის-ყოფაჲ, ვიდრე არა პირველად შეკრას ძლიერი იგი და მაშინღა სახლი იგი მისი იავარ-ყოს?
Verse: 30რომელი ჩემ თანა არა არს, იგი ჩემდა მტერ არს; და რომელი არა შეჰკრებს ჩემ თანა, იგი განაბნევს.
Verse: 31ამისთჳს გეტყჳ თქუენ: ყოველივე ცოდვაჲ და გმობაჲ მიეტეოს კაცთა, ხოლო სულისათჳს გმობაჲ არა მიეტეოს.
Verse: 32და თუ ვინმე თქუას სიტყუაჲ ძისა კაცისაჲსათჳს, მიეტეოს მას; ხოლო რომელმან თქუას სულისა წმიდისათჳს, არა მიეტეოს მას არცა ამას საუკუნესა, არცა მერმესა.
Verse: 33ანუ ყავთ ხჱ იგი კეთილ და ნაყოფიცა იგი მისი კეთილ; ანუ ყავთ ხჱ იგი ჯერკუალ და ნაყოფი მისი ჯერკუალ; რამეთუ ნაყოფისაგან ხჱ საცნაურ იქმნის.
Verse: 38მაშინ მიუგეს მას რომელთამე მწიგნობართაგანთა და ფარისეველთაგანთა და ჰრქუეს: მოძღუარ, გუნებავს შენგან სასწაულისა ხილვაჲ.
Verse: 39ხოლო მან მიუგო მათ და ჰრქუა: ნათესავი უკეთური და მომრუშე სასწაულსა ეძიებს, და სასწაული არა ეცეს მას, გარნა სასწაული იონაჲს წინაწარმეტყუელისაჲ.
Verse: 40რამეთუ ვითარცა იყო იონა მუცელსა მას ვეშაპისასა სამ დღე და სამ ღამე, ეგრე იყოს ძჱ კაცისაჲ გულსა შიდა ქუეყანისასა სამ დღე და სამ ღამე.
Verse: 41კაცნი ნინეველნი აღდგენ სასჯელსა მას ნათესავსა ამას თანა და დასაჯონ იგი, რამეთუ შეინანეს ქადაგებასა იონაჲსსა; და, აჰა, ესერა, უფროჲს იონაჲსა არს აქა.
Verse: 42დედოფალი იგი ბღუარისაჲ აღდგეს სასჯელსა მას ნათესავსა ამას თანა და დასაჯოს იგი, რამეთუ მოვიდა კიდით ქუეყანისაჲთ სმენად სიბრძნისა სოლომონისა; და, აჰა, უფროჲს სოლომონისა არს აქა.
Verse: 43ხოლო რაჟამს არაწმიდაჲ იგი სული გამოვიდეს კაცისაგან, განვიდეს იგი ურწყულთა ადგილთა, ეძიებნ განსასუენებელსა ადგილსა და არა პოის.
Verse: 44მაშინ თქჳს: მივიქცე სახიდ ჩემდა, ვინაჲთცა-იგი გამოვედ. და მოვიდის და პოვის იგი ცალიერი, მომართებული და განშუენებული და შემკული.
Verse: 45მაშინ წარვიდის და მოიყვანის მის თანა სხუანი სულნი შჳდნი, უბოროტესნი მისა, და მოვიდის და დაემკჳდრის მუნ. და იქმნის უკუანაჲსკნელი კაცისაჲ მის უძჳრეს პირველისა მის. ესრეთ ეყოს ნათესავსაცა ამას უკეთურსა.