ეგრეთვე ცოლნი დაემორჩილენით თჳსთა ქმართა, რაჲთა დაღაცათუ* ვინმე ურჩ არნ* სიტყჳსა მის, დედათა სლვისა მისგან თჳნიერად სიტყჳსა შეეძინნენ*,
ხედვიდენ* რაჲ იგინი შიშით წმიდასა მას სლვასა თქუენსა,
რომელი იყავნ არა გარეშითა მით განთხზვითა თმათაჲთა და შესხმითა ოქროჲსათა, გინა შემოსითა სამოსლისაჲთა, შემკობაჲ,
არამედ დაფარული იგი გულისა კაცი, უხრწნელითა მით მშჳდისა მის და მყუდროჲსა სულისა წესითა, რომელ არს წინაშე ღმრთისა ფრიად პატიოსან.
რამეთუ ესრეთვე ოდესმე წმიდანი იგი დედანი, რომელნი ესვიდეს ღმერთსა, შეიმკობდეს თავთა თჳსთა და დამორჩილებულ იყვნეს თჳსთა ქმართა,
ვითარცა-იგი სარრა ერჩდა აბრაჰამს და უფლით ხადინ* მას, რომლისა-იგი იქმნენით შვილ კეთილის მოქმედ და ნუ გეშინინ ნუცა ერთისა შიშისა.
ქმარნი ეგრეთვე* მსგავსად თანა-მკჳდრ ეყვენით* შენდობით, ვითარცა უუძლურესსა ჭურჭელსა, დედათა მისცემდით პატივსა, ვითარცა თანა-მკჳდრთა მადლისა ცხორებისათა, რაჲთა არა დაჰბრკოლდებოდინ ლოცვასა თქუენსა.
ხოლო დასასრულსა ყოველნი ერთ-ზრახვა იყვენით, მოწყალე, ძმათ მოყუარე, შემწყნარებელ, მდაბალ.
ნუ მიაგებთ ბოროტსა ბოროტისა* წილ, ნუცა გინებასა გინებისა წილ, არამედ წინააღმდგომსა აკურთხევდით და უწყოდეთ, რამეთუ ამისთჳს მებრ იჩინენით, რაჲთა კურთხევაჲ დაიმკჳდროთ.
რამეთუ რომელსა ჰნებავს სიყუარული ცხორებისაჲ და ხილვად დღენი კეთილნი*, დააცხრვენ ენაჲ თჳსი ბოროტისაგან და ბაგენი მისნი ნუ იტყჳან* ზაკუვასა,
მოიქეცინ ბოროტისაგან და* ქმენინ კეთილი, მოიძიენ მშჳდობაჲ და მისდევდინ მას.
რამეთუ თუალნი უფლისანი მართალთა ზედა და ყურნი მისნი ლოცვასა მათსა ზედა, ხოლო პირი უფლისაჲ მოქმედთა ზედა ძჳრისათა.
და ვინ-მე არს ბოროტის მყოფელ თქუენდა, უკუეთუ თქუენ კეთილის* მობაძავ იქმნენით*?
და დაღაცათუ გევნებოდის სიმართლისათჳს, ნეტარ ხართ, ხოლო შიშისა მათისაგან ნუ გეშინინ, ნუცა შესძრწუნდებით.
არამედ უფალი ღმერთი წმიდა ყავთ გულთა შინა თქუენთა, განმზადებულ იყვენით მარადის სიტყჳს მიგებად ყოვლისა, რომელი ეძიებდეს თქუენგან სიტყუასა თქუენ შორის სასოებისა მისთჳს, სიმშჳდით და შიშით.
გონებაჲ გაქუნდინ* კეთილი, რაჲთა, რომელნი-იგი ძჳრსა იტყოდიან თქუენთჳს, ვითარცა ძჳრის მოქმედთათჳს, ჰრცხუენოდის, რომელნი-იგი ჰმძლავრობდენ თქუენსა მას კეთილსა ქრისტეს მიერ სლვასა.
რამეთუ უმჯობეს არს, კეთილსა თუ იქმოდით, ეგრე* თუ ჯერ-უჩნდეს ნებასა ღმრთისასა ვნებაჲ თქუენი, ვიდრე-ღა არა* ბოროტსა თუ იქმოდით.
რამეთუ ქრისტემანცა ერთ გზის ცოდვათა ჩუენთათჳს ივნო, მართალმან მან ცრუთათჳს, რაჲთა ჩუენ წარგუადგინნეს ღმრთისა, მოკუდა ჴორცითა და ცხოველ იქმნა სულითა,
რომლითაცა საპყრობილესა მას სულთასა* მივიდა და ქადაგა,
რომელნი-იგი ურჩ ოდესმე იყვნეს, რაჟამს-იგი* ერთ გზის თავს-ედვა* სულ-გრძელებასა ღმრთისასა დღეთა მათ ნოვესთა*, შემზადება[სა] მას კიდობნისასა, რომელსა შინა მცირედნი*, ესე იგი არს რვანი სულნი განერნეს წყლისაგან.
რომლისა სახედ აწ* თქუენცა გაცხოვნებს ნათლის-ღებაჲ, არა ჴორცთაგან განშორებაჲ მწინკულისაჲ*, არამედ გონებისა კეთილისა* ტრფიალებაჲ ღმრთისა მიმართ აღდგომითა იესუ ქრისტესითა,
რომელი არს მარჯუენით ღმრთისა, რომელი აღმაღლდა* ზეცად და დაემორჩილნეს მას ანგელოზნი, ჴელმწიფებანი და ძალნი.
