ՊԱՒՂՈՍ ԱՌԱՔԵԱԼ յիսուսի ք(րիստո)սի կամօքն ա(ստուածո)յ, ը(ստ) աւետեա́ց կենացն որ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս.
տիմոթեայ որդւոյ սիրելւոյ, շնորհք ողորմութի(ւն), եւ խաղաղութի(ւն) յա(ստուածո)յ հօրէ՝ եւ ՛ի ք(րիստո)սէ յ(իսու)սէ տ(եառ)նէ մերմէ։
Շնո́րհ ունիմ ա(ստուածո)յ զոր պաշտեմն ՛ի նախնեաց մտօք սրբովք, իբրեւ զի անպակա́ս ունիմ զքէն յիշատակ յաղօթս իմ։ զցայգ եւ զցերեկ
ցանկացեա́լ եմ տեսանել զքեզ, յիշատակեալ զարտասուսն քո, զի լցա́յց ուրախութ(եամ)բ.
զմտաւ ածեալ զանխի́ղճ հաւատսն որ են ՛ի քեզ. որ յառաջագոյն բնակեցաւ ՛ի հանո́յ քում լաւոդեայ, եւ ՛ի մօր քում եւնիկեայ. հաստատեա́լ եմ թէ եւ ՛ի քե́զ է։
վասն որոյ յիշեցուցանեմ քեզ արծարծե́լ զշնորհսն ա(ստուածո)յ՝ որ են ՛ի քեզ ՛ի ձեռնադրութ(են)է իմմէ։
Զի ո́չ ետ մեզ ա(ստուա)ծ հոգի վհատութե(ան), այլ զօրութե(ա́ն). եւ սիրոյ, եւ զգաստութե(ան)։
մի́ այսուհետեւ ամօթ համարիցիս զվկայութի(ւն)ն տ(եառ)ն մերոյ, եւ մի́ զիս զկապեալ նորա. այլ կցո́րդ լեր չարչարանաց աւետարանին՝ ը(ստ) զօրու(թ)ե(ան)ն ա(ստուածո)յ,
որ փրկեացն զմեզ, եւ կոչեաց ՛ի կոչումն սուրբ. ո́չ ը(ստ) գործոց մերոց, այլ ըստ իւրում յառաջադրու(թ)ե(ան)ն, եւ շնորհացն որ տուաւ մեզ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս՝ յառաջ քան զժամանակսն յաւիտենից։
Բայց յայտնեցա́ւ այժմիկ՝ յերեւել փրկչին մերոյ յ(իսու)սի ք(րիստո)սի. որ խափանեաց զմա́հ՝ եւ լուսաւո́ր արար զկեանս եւ զանեղծութի(ւն) ՛ի ձեռն աւետարանին.
որոյ եդայ ես քարո́զ եւ առաքեալ՝ եւ վարդապետ հեթանոսաց։
Վ(ա)ս(ն) որոյ եւ զայս չարչարանս կրեմ, այլ ո́չինչ ամօթ համարիմ. քանզի գիտե́մ յո հաւատացեալն եմ. եւ հաստատեալ եմ, թէ կարօղ է զաւանդն իմ պահե́լ յաւուրն յայն։
Ունիցի́ս օրինակ ողջմտութե(ան) բանիցն զորս յինէն լուար, հաւատո́վք եւ սիրով որ ՛ի ք(րիստո)ս յ(իսու)ս։
զբարւոք աւանդն պահեսջի́ր ՛ի ձեռն հոգւոյն ս(ր)բ(ո)յ ՛ի մեզ բնակելոյ։
Զա́յս գիտասջիր՝ զի մեկնեցան ՛ի մէնջ ամենեքին՝ որ էին յասիա, որոց սակի́ են փիգելո́ս եւ հերմոգենէս։
տացէ ա(ստուա)ծ ողորմութի(ւն) տանն ոնեսիփորայ. զի բազո́ւմ անգամ հանգոյց զիս, եւ զկապանս իմ ո́չ ամօթ համարեցաւ.
այլ իբրեւ եկն ՛ի հռովմ, պնդագո́յնս խնդրեաց զիս՝ եւ եգիտ։
տացէ նմա տ(է)ր ողորմութի́(ւն) գտանել ՛ի տ(եառ)նէ յաւո́ւրն յայնմիկ. եւ որչափ ինչ միանգամ յեփեսոս սպա́ս կալաւ ինձ, զայն դո́ւ ինքնին քաջ գիտես։
